Bale i skandale

• Co myśli Agnieszka:
  niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)

• Co myśli Bartek:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

Przygotowanie
Grze Bale i Skandale na pewno nie można odmówić niesamowitego wyglądu. Grafiki są prześliczne (szczególnie karty postaci - zwierząt zaproszonych na bal). Z tym balem natomiast jest nieco słabiej, bo fabuła moim zdaniem nieco jest bez sensu. Odkrywamy ze wspólnego stosu karty postaci (fabularnie przychodzą one na bal), a my chcemy je wylicytować (przekabacić?) za pomocą... listów? Walutą są tu karty z listami, które nijak nie są pasują do tego wątku. Same karty oczywiście są wykonane perfekcyjnie, im wyższy nominał, tym bardziej zdobiony jest taki list. Temat właściwie jest i tak bez znaczenia, bo skupiamy się na wartościach (chociaż udaje się czasem podpuścić przeciwników, żeby bili się o niską kartę, przecież jest śliczna). Jednak koncepcja balu - w tym tytuł gry - mi zgrzyta. Dobrym (i wygodnym) pomysłem było zróżnicowanie wielkości kart. Postacie to duże, mniej więcej pokerowe karty, natomiast listy (każdy gracz dostaje paczkę tych samych nominałów, tylko w innym kolorze) są znacznie mniejsze. Dzięki temu nie mieszają się w pudełku, warto też trzymać je w koszulkach (pudełko jest odrobinę za duże, więc się spokojnie zmieszczą).

Gra
Bale i Skandale to gra licytacyjna. Mimo że grafiki na kartach to majstersztyk, jak już wspominałem - podczas gry w ogóle nie zwraca się na nie uwagi. Istotna jest tylko wartość w górnym lewym rogu. Odkrywana jest karta z wierzchu stosu (postaci), a następnie gracze zagrywają karty swoich listów (czyli w praktyce płacą za przejęcie tej postaci). Każdy ma te same karty listów, o wartościach w przedziale 1-25. Postacie również mają różne wartości (od 1 do 10) i ta ich wartość punktuje na koniec gry (za zdobyte karty). Oczywiste jest, że o karty o najwyższej wartości licytacja będzie najbardziej zacięta. Są jednak kwestie, które to znacząco utrudniają. Po pierwsze podczas licytacji można zagrać tylko jedną kartę. Czyli gdy mam karty 2, 3, 4, 10, 15 i 20, a przeciwnik zagrał 4 to muszę pozbyć się 10, a nie 2+3. Po drugie zagrane karty odrzuci z gry tylko gracz, który ją wylicytował (natomiast reszta, co spasowała, zabiera je z powrotem). W teorii można blefować i podbijać stawkę o słabą postać (żeby pozbawić przeciwnika kart), a potem się wycofać - ale w praktyce jest to mało skuteczna metoda i można więcej stracić niż zyskać. Po trzecie jest kilka kart specjalnych, które są bardzo cenne (mnożą uzyskane punkty x 2) oraz kilka kart negatywnych (na przykład mnożą uzyskane punkty x 1/2). W tym przypadku licytujemy o to, żeby nie otrzymać karty (kto pierwszy spasuje, zabiera ją, a wszystkie karty odpadają). Warto trzymać najwyższe nominały jak najdłużej w zapasie. No i po czwarte i najbardziej wredne, gracz, który na koniec gry posiada najmniej kart listów, przegrywa bez względu ile postaci zebrał i ile punktów zdobył. Zatem zakup cennej karty za wszelką cenę zwykle pozbawia szansy na wygraną. Jeżeli ktoś poszukuje do kolekcji gdy z licytacją, to jest to bardzo fajna propozycja. Natomiast dostaje się dokładnie to, co widać - nie ma tutaj jakiejś wybitnej głębi rozgrywki, bogactwa zawartości czy innowacyjnych mechanizmów.