Dom na Wzgórzu jest opuszczony i spogląda na świat pustymi oknami. Nikt nie pamięta, kto w nim mieszkał, ani co się stało z tymi osobami. A jednak, mimo złej sławy, coś przyciąga do domu poszukiwaczy. Każdy z nich ma własny powód, aby się tu zjawić: jedni otrzymali tajemnicze zaproszenia, inni badają przypadki niewyjaśnionych zniknięć, jeszcze inni liczą po prostu na znalezienie taniego lokum do wyremontowania.
W grze Betrayal at House on the Hill wraz z przyjaciółmi wcielicie się w nieustraszonych poszukiwaczy, którzy muszą zmierzyć się z potwornościami czającymi się w mrocznych korytarzach. Czeka na Was 50 unikalnych nawiedzeń - opowieści, które przerażą nawet najtwardszych z Was. Eksplorujcie, badajcie zakamarki domu i spróbujcie zwiększyć swoje szanse na przetrwanie. Ale przede wszystkim miejcie się na baczności, bo w Waszych szeregach jest zdrajca, który doprowadzi do walki na śmierć i życie!
Jak graliśmy:
Co myśli Bartek: ulubiona! to jest to co wybiorę (9 / 10)
Przygotowanie
Na początku przygotowania każdy z graczy dostaje swoją kartę postaci. Są na niej cztery cechy ustawiane suwakami (szybkość, siła, poczytalność i wiedza). Umieszczamy figurki postaci na potrójnym kafelku startowym, w wejściu do domu. Tworzymy też kilka stosów kart do dobierania oraz stos kafelków. Dobieramy (najlepiej wylosować) kartę fabuły i gra się rozpoczyna. Zajmuje to moment, tak samo jak wyjaśnienie zasad, bo zarówno one same, jak i instrukcja, są zrozumiałe. Można też przeczytać fabularne opisy wybranych postaci, ale nie ma to znaczenia w grze. Co ważne, nie trzeba wyjaśniać innym graczom od razu całej gry, wystarczy omówić pierwszą część (bo gra składa się z dwóch etapów). Słabo natomiast wypada wykonanie. Na kartach postaci wartości bazowe są niewidoczne (ciemnozielony na czarnym tle), a przesuwanie suwakami cech do najwygodniejszych nie należy. Kafelki pomieszczeń są powyginane (chociaż można szukać nawiązań do starego, rozpadającego się domu). Kafelki na rewersie mają podaną lokalizację (piwnica, parter, piętro), poziomy domu w których można je dokładać, a skakanie między poziomami przypomina mi nieco stare komputerowe platformówki. Jest też dużo żetonów, które dobieramy w drugiej części gry, a karty są wykonane w przyjemnym wydłużonym formacie. Całość umieszczono w dedykowanej wyprasce. Graficznie jest tylko znośnie, zwłaszcza postacie mogłyby być lepiej narysowane. Mimo tego klimat czuć. Całość jest na tyle spokojna i stonowana, że można ją traktować jak parodię horroru odpowiednią również do gry z dziećmi.
Gra
Betrayal at House on the Hill czyli zdrada w domu na wzgórzu to gra dość nieprzewidywalna. Rozgrywka dzieli się na dwie części, w pierwszej gramy kooperacyjnie eksplorując posiadłość. Mamy do dyspozycji klasyczne akcje: ruch, wymiana ekwipunku i dołożenie nowego kafelka (z czym wiąże się zwykle dobranie jakiejś karty wzmacniającej postać - przedmiotu, omenu lub wydarzenia). Ta faza gry jest dość monotonna, bo decydujemy właściwie tylko o tym, w którym miejscu dołożyć kolejne pomieszczenie. Możemy robić co chcemy do momentu dodania nowego pokoju. Naszym celem powinno być pozostanie w tej fazie jak najdłużej, natomiast nie mamy na to żadnego wpływu. Do drugiej części przechodzimy w momencie, gdy po dobraniu karty omenu wyrzucimy wartość co najmniej równą pięć. Kości mają wartości zero, jeden i dwa, natomiast dobierając karty omenu rzucamy za każdym razem jedną kością więcej. Grafiki na pokojach są klimatyczne, na kilku są akcje specjalne (pisane miniaturową czcionką) i trochę szkoda, że nie ma tego więcej. Dzięki temu więcej by się działo i moglibyśmy planować poruszanie się po domu. Właściwa akcja rusza w momencie rozpoczęcia drugiego etapu, czyli tzw. nawiedzenia. W tym momencie ujawniany jest scenariusz, który określa jeden z czterech wariantów dalszej gry: gracze dalej działają kooperacyjnie albo jeden z graczy zostaje zdrajcą albo zdrajca jest, ale nikt oprócz niego nie wie kto nim został albo następuje walka każdego z każdym. Fabularnie jest to nawiązanie wynikające z karty rozpoczynającej grę. Każda z maksymalnie dwóch grup (zdrajca lub bohaterowie) otrzymuje swoją księgę z tajnym celem gry i unikalnymi zasadami, łącznie jest 50 scenariuszy. I to powoduje genialność tej gry. Mamy w jednej grze zarówno kooperację jak i rywalizację, a ponieważ nie wiemy czego się spodziewać (no chyba, że graliśmy kilkadziesiąt razy i pamiętamy scenariusze), regrywalność stoi na ogromnym poziomie. Pojawiają się potwory (najczęściej steruje nimi zdrajca), pomieszczenia zyskują funkcje poprzez żetony. Najczęściej trzeba coś gdzieś umieścić i zdać test jakiejś cechy. Mechanicznie gra pozostaje prosta - dochodzi jedynie możliwość ataku (czyli wykonanie testu, najczęściej siły). Poziom trudności przypomina nieco Zombicide (chociaż styl gry jest zupełnie inny). Największą wadą gry jest właśnie losowość, bo skuteczność naszych działań wynika z uzyskiwania sukcesów w testach (rzutach kośćmi). Dla niektórych to nie będzie jednak aż tak istotne, bo to gra, w której celem jest raczej przeżywanie, klimat i dobra zabawa, a nie wygrana. A wygrywa ten, kto pierwszy zrealizuje swój cel ze scenariusza. Warto, aby na początku nawiedzenia drużyna bohaterów omówiła swoją strategię. Należy też pilnować swoich parametrów, przy ataku cechy tracimy bardzo szybko i dość łatwo zginąć. Z cechami jest jeszcze taki problem, że podczas rozwoju postaci nie mamy wpływu na to, co podnosimy (ani nie wiemy wtedy jeszcze, co nam się przyda). Cieszyłbym się, gdyby były pomieszczenia, do których można pójść po zlecenie i zwiększyć sobie konkretną cechę. W grze na pewno są emocje, zarówno na początku (nie wiemy, kto będzie zdrajcą) jak i w drugiej części podczas rzutów. Jak dla mnie jest tu prawie idealny balans między trudnością gry, czasem poświęconym na grę i zadowoleniem z rozgrywki. Gdyby tylko wpływ był nieco większy...
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Betrayal at House on the Hill - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Betrayal at House on the Hill na Youtube (7):
Poniżej znajdują się youturecenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Game Troll TV
Granie w chmurach
HUMIGraj
Ogrywamy
Planszowe Bestie
Pogramy TV
Pogramy TV
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 7.27 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 7.4 / 10
POCZTA PLANSZÓWKOWA:
Popularność gry Betrayal at House on the Hill wynosi 14%. Spróbuj!
Trudność:
od 12 lat zależna językowo BGG: 2.35 / 5
Instrukcja:
stron: 24 przyjazna do czytania
Mikroinstrukcja:
Cena:
od 225 do 265 zł trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Gry używane:
Szukaj na Planszowym Bazarze
Wrażenia
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 11 (ocen: 2)
losowość: 7 (ocen: 2)
emocje: 10.5 (ocen: 2)
niedosyt: 8 (ocen: 1)
estetyka: 7 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Dave Chalker; Banana Chan; Noah Cohen; Bruce Glassco; Brian Neff; Will Sobel; Jabari Weathers rok wydania: 2022 wydano w Polsce: 2022-10-31 wydawnictwo: Avalon Hill
Graczy:
3 4 5 (rekomendowane) 6
Czas gry:
do 2 godzin
Wymiary:
wielkość pudełka: duże wymiary pudełka: 26.49 x 26.49 x 7.8 cm koszulki: 58 x 108 mm
Tematyka:
horror / survival / apokalipsa / zombie / potwory
Tryb:
semi-coop / mieszany
Elementy:
figurki
kafelki
karty
kości do rzucania
planszetki gracza
żetony / sztony
Rodzaj:
ameri | lekkie przygodowe (eksploracja)
fabularne | semi-fabularne
zachęcające planszówki gateway games
Mechanizmy:
frakcje startowe
scenariusze startowe scenario / mission
zmienna plansza gry modular board
budowa mapy / labiryntu map addition
testowanie stat check resolution
walka między wszystkimi graczami
wybór akcji action
zadania / wydarzenia w trakcie gry events
zbieranie ekwipunku
gra nad stołem / rozmowy jawne
gra pod stołem / działania ukryte
interakcja negatywna / atak
interakcja pozytywna / wsparcie / wymiana
motyw jeden przeciw wszystkim
motyw zdrajcy / ukryta postać secret unit deployment
ruch po siatce grid movement
pozostań w grze / kto się nie pomyli
zrealizuj cel scenariusza
Kategorie:
PLANSZEO: Eksploracja, Figurki, Gra przygodowa, Kości, Horror
BGG: Adventure, Exploration, Horror, Dice Rolling, Map Addition, Modular Board, Player Elimination, Role Playing, Storytelling, Team-Based Game, Traitor Game, Variable Player Powers, Thematic Games, Category: Dungeon Crawler, Players: One versus Many, Series: Betrayal (Avalon Hill), Theme: Spooky Old Houses
ulubiona! to jest to co wybiorę (9 / 10)
Przygotowanie
Na początku przygotowania każdy z graczy dostaje swoją kartę postaci. Są na niej cztery cechy ustawiane suwakami (szybkość, siła, poczytalność i wiedza). Umieszczamy figurki postaci na potrójnym kafelku startowym, w wejściu do domu. Tworzymy też kilka stosów kart do dobierania oraz stos kafelków. Dobieramy (najlepiej wylosować) kartę fabuły i gra się rozpoczyna. Zajmuje to moment, tak samo jak wyjaśnienie zasad, bo zarówno one same, jak i instrukcja, są zrozumiałe. Można też przeczytać fabularne opisy wybranych postaci, ale nie ma to znaczenia w grze. Co ważne, nie trzeba wyjaśniać innym graczom od razu całej gry, wystarczy omówić pierwszą część (bo gra składa się z dwóch etapów). Słabo natomiast wypada wykonanie. Na kartach postaci wartości bazowe są niewidoczne (ciemnozielony na czarnym tle), a przesuwanie suwakami cech do najwygodniejszych nie należy. Kafelki pomieszczeń są powyginane (chociaż można szukać nawiązań do starego, rozpadającego się domu). Kafelki na rewersie mają podaną lokalizację (piwnica, parter, piętro), poziomy domu w których można je dokładać, a skakanie między poziomami przypomina mi nieco stare komputerowe platformówki. Jest też dużo żetonów, które dobieramy w drugiej części gry, a karty są wykonane w przyjemnym wydłużonym formacie. Całość umieszczono w dedykowanej wyprasce. Graficznie jest tylko znośnie, zwłaszcza postacie mogłyby być lepiej narysowane. Mimo tego klimat czuć. Całość jest na tyle spokojna i stonowana, że można ją traktować jak parodię horroru odpowiednią również do gry z dziećmi.
Gra
Betrayal at House on the Hill czyli zdrada w domu na wzgórzu to gra dość nieprzewidywalna. Rozgrywka dzieli się na dwie części, w pierwszej gramy kooperacyjnie eksplorując posiadłość. Mamy do dyspozycji klasyczne akcje: ruch, wymiana ekwipunku i dołożenie nowego kafelka (z czym wiąże się zwykle dobranie jakiejś karty wzmacniającej postać - przedmiotu, omenu lub wydarzenia). Ta faza gry jest dość monotonna, bo decydujemy właściwie tylko o tym, w którym miejscu dołożyć kolejne pomieszczenie. Możemy robić co chcemy do momentu dodania nowego pokoju. Naszym celem powinno być pozostanie w tej fazie jak najdłużej, natomiast nie mamy na to żadnego wpływu. Do drugiej części przechodzimy w momencie, gdy po dobraniu karty omenu wyrzucimy wartość co najmniej równą pięć. Kości mają wartości zero, jeden i dwa, natomiast dobierając karty omenu rzucamy za każdym razem jedną kością więcej. Grafiki na pokojach są klimatyczne, na kilku są akcje specjalne (pisane miniaturową czcionką) i trochę szkoda, że nie ma tego więcej. Dzięki temu więcej by się działo i moglibyśmy planować poruszanie się po domu. Właściwa akcja rusza w momencie rozpoczęcia drugiego etapu, czyli tzw. nawiedzenia. W tym momencie ujawniany jest scenariusz, który określa jeden z czterech wariantów dalszej gry: gracze dalej działają kooperacyjnie albo jeden z graczy zostaje zdrajcą albo zdrajca jest, ale nikt oprócz niego nie wie kto nim został albo następuje walka każdego z każdym. Fabularnie jest to nawiązanie wynikające z karty rozpoczynającej grę. Każda z maksymalnie dwóch grup (zdrajca lub bohaterowie) otrzymuje swoją księgę z tajnym celem gry i unikalnymi zasadami, łącznie jest 50 scenariuszy. I to powoduje genialność tej gry. Mamy w jednej grze zarówno kooperację jak i rywalizację, a ponieważ nie wiemy czego się spodziewać (no chyba, że graliśmy kilkadziesiąt razy i pamiętamy scenariusze), regrywalność stoi na ogromnym poziomie. Pojawiają się potwory (najczęściej steruje nimi zdrajca), pomieszczenia zyskują funkcje poprzez żetony. Najczęściej trzeba coś gdzieś umieścić i zdać test jakiejś cechy. Mechanicznie gra pozostaje prosta - dochodzi jedynie możliwość ataku (czyli wykonanie testu, najczęściej siły). Poziom trudności przypomina nieco Zombicide (chociaż styl gry jest zupełnie inny). Największą wadą gry jest właśnie losowość, bo skuteczność naszych działań wynika z uzyskiwania sukcesów w testach (rzutach kośćmi). Dla niektórych to nie będzie jednak aż tak istotne, bo to gra, w której celem jest raczej przeżywanie, klimat i dobra zabawa, a nie wygrana. A wygrywa ten, kto pierwszy zrealizuje swój cel ze scenariusza. Warto, aby na początku nawiedzenia drużyna bohaterów omówiła swoją strategię. Należy też pilnować swoich parametrów, przy ataku cechy tracimy bardzo szybko i dość łatwo zginąć. Z cechami jest jeszcze taki problem, że podczas rozwoju postaci nie mamy wpływu na to, co podnosimy (ani nie wiemy wtedy jeszcze, co nam się przyda). Cieszyłbym się, gdyby były pomieszczenia, do których można pójść po zlecenie i zwiększyć sobie konkretną cechę. W grze na pewno są emocje, zarówno na początku (nie wiemy, kto będzie zdrajcą) jak i w drugiej części podczas rzutów. Jak dla mnie jest tu prawie idealny balans między trudnością gry, czasem poświęconym na grę i zadowoleniem z rozgrywki. Gdyby tylko wpływ był nieco większy...