Cezar

• Co myśli Bartek:
  niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)

Przygotowanie
Po okładce gry Cezar spodziewałem się raczej zawartości bliższej euro niż grze strategicznej. Jednak w praktyce jest to dość zmyślna walka i co ważne na bardzo czytelnej planszy. Niestety - tylko dwuosobowa. Pudełko jest kompaktowe i mimo że sporo w nim powietrza, to trudno by było zrobić je mniejsze. Gra nie zajmuje też dużo miejsca na stole. Oprócz położenia niewielkiej planszy na której trzeba rozmieścić na żółtych polach żółte żetony (losowo), każdy z graczy dostaje też dwie grupy żetonów w swoim kolorze: znaczniki dominacji leżą odkryte i muszą być łatwe do przeliczenia przez przeciwnika, natomiast żetony określające oddziały wojsk są dobierane z woreczka (do dwóch) i trzymane za zasłonką. Woreczki są nieco upierdliwe, bo żetony lubią się w nich wciskać w narożnikach - może pomogłoby, gdyby były nieco grubsze. Instrukcja jest "prawie" czytelna, tzn. czyta się ją zrozumiale z wyjątkiem sekcji ustalania władzy nad prowincjami, gdzie staje się nieco przekombinowana. Spodziewałbym się też niektórych nieco innych ikon: dobranie dodatkowej jednostki wojsk z woreczka to według mnie raczej "symbol dysku i znak +", ewentualnie ikona wojownika, a nie jakaś waza; tak samo możliwość wykonania dodatkowej tury nijak mi się nie kojarzy z pergaminem.

Gra
Podczas rozgrywki gracze wykonują naprzemiennie mniej więcej to samo, dlatego przez całą grę utrzymuje się względna równowaga sił (balans wyszedł tu bardzo dobrze). Na początku wybieramy jeden z dwóch swoich żetonów za zasłonką (wybór jest niewielki, ale wydaje mi się, że wystarczający) i umieszczamy na dowolnym polu z taką samą ikoną, co na żetonie. Żeton ma dwie części, przez co do dwóch obszarów (prowincji) przydzielamy swoje odpowiednie siły wojsk. Gdy jakiś obszar zostanie zamknięty, trzeba sprawdzić kto zdobył przewagę w tej sile i ten gracz umieszcza swój żeton dominacji w tej prowincji. Jest jeszcze druga droga ze zdobywaniem żetonów senatu oraz twist, który powoduje, że warto zdobywać dominację w sąsiadujących ze sobą obszarach - naszym celem jest po prostu pozbycie się wszystkich żetonów dominacji (gracz, który zrobi to pierwszy, wygra). Można tu przyjąć różne strategie, zwykle zaczyna się od krawędzi, bo łatwiej domknąć obszar który ma trzy granice niż taki co ma pięć granic. Teoretycznie powinny być za ten pierwszy słabsze nagrody - te są jednak dokładane losowo. Losowość jest widoczna też w dobieraniu żetonów, które decydują o sile jednostki i możliwych polach, gdzie w ogóle można położyć żeton. Może się zdarzyć, że mając pecha w dobieraniu żetonów nie będziemy w ogóle mieli jak domykać obszarów. W zależności od charakteru graczy, możemy działać niezależnie w różnych częściach albo sobie psuć i rywalizować w jednej części mapy. Ważne jest też wykorzystywanie żetonów pozwalających na zmniejszenie siły czy nawet usunięcie dominacji. Cała gra jest raczej nieskomplikowana i dość monotonna: dobierz żeton, wyłóż żeton, dobierz żeton, wyłóż żeton, o, zamknij obszar... Można spokojnie podczas niej rozmawiać czy coś oglądać (ale to raczej jej zaleta niż wada). Rozgrywka trwa krótko (czym nawet chwalą się autorzy na pudełku). Jest kilka zasad, które początkowo można przeoczyć - że dobrane żetony wykorzystujemy od razu, że dokładam dodatkowy żeton, jeżeli swoim ruchem zdobywam przewagę przy wcześniejszej swojej prowincji. Koncepcja podziału żetonu na dwie strony i wyboru, która prowincja otrzyma więcej lub mniej jednostek bardzo mi się spodobała. Wygodne jest też to, że elementów jest niewiele i rozgrywkę można zacząć od razu bez długiej nauki zasad. Natomiast największą przeszkodą, żeby ją ocenić wyżej, jest mimo wszystko niewielka satysfakcja z samej gry.