Diora

• Co myśli Agnieszka:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

• Co myśli Bartek:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

Przygotowanie
Rzadko można trafić na dobrą grę, która została wydana przez gminę, miasto czy inny urząd. W tym przypadku wydawcą jest gmina Dzierżoniów, a Diora (czyli gra o tamtejszych zakładach radiowych) jest jak na swoje możliwości naprawdę dobra. To dice placement, w którym zarządzamy zakładem, jaki działał tam w PRL-u. I autorzy faktycznie postarali się oddać klimat i specyfikę realnej fabryki. Jest plansza izometryczna z planem zakładów oraz świetle grafiki na kartach telewizorów i radioodbiorników. Nieco słabiej można oceniać samo wydanie. Zamiast prostych żetonów tekturowych lepsze byłyby drewniane albo żeby chociaż było ich więcej. Instrukcję również dałoby się przygotować czytelniej, bo same zasady są intuicyjne i łatwo można je zapamiętać, natomiast w instrukcji trzeba liczyć się z powtórzeniami albo przeskokami. Oznaczenia niekoniecznie są czytelne i częściej mówiliśmy: "wezmę trzy czerwone" niż rozpoznawaliśmy tranzystor od kabla. Nieco problematyczne jest też zrobienie w tym samym kolorze żetonów głośników oraz monet jednozłotowych (złotówki to waluta w grze). Elementów ogólnie jest sporo i przygotowanie chwilę zajmuje, zwłaszcza że musimy część rzeczy przetasować, wylosować, odkryć czy rozdać graczom. Jeżeli chodzi o pudełko to mogłoby być o 2/3 mniejsze, gdyby nie konieczność zmieszczenia planszy.

Gra
Gra trwa pięć rund, które wyznaczają karty wydarzeń. Wprowadzają one specyficzne zasady, ale w trybie podstawowym można ich nie uwzględniać. W każdej rundzie gracz dysponuje kośćmi (o określonej wartości), które reprezentują pracowników fabryki i umieszcza je w kilku działach. Akcje są czytelne i po jednej turze już się je pamięta. Ciekawym twistem jest awansowanie kości między turami (na niektórych polach) - gdy kość osiągnie wartość 6, staje się emerytem, któremu trzeba dodatkowo zapłacić za nadgodziny i doświadczenie. Dwa główne pola pozwalają pozyskać surowce oraz zamienić je na urządzenia (punktowane na koniec gry). Pozostałe pola to przeważnie zamiana surowców między sobą oraz zdobywanie pieniędzy. Jest też możliwość pozyskania nowych kości, ale to pole może zająć tylko jeden gracz, więc zazwyczaj jest pierwszą akcją do wykonania (kolejność graczy wynika z gry i warto o nią powalczyć). Zresztą da się wyczuć, że są lokacje mocniejsze (magazyn i kadry) i słabsze (stołówka, niektóre pola technologii). W grze nie ma presji braku surowców, zarówno pieniądze jak i składniki dość łatwo zdobywać. To co może ograniczać i niektórych irytować, to wykonywanie w sumie tego samego: zbierz surowce i kup radio, zbierz i kup. Nie do końca pasuje mi też wymiana wszystkich kart produktów między rundami, bo generuje to losowość zbieranych zasobów (nie wiadomo, czy się przydadzą). Lepszym rozwiązaniem byłoby odrzucanie jednej karty, przesuwanie pozostałych i uzupełnienie (tak, jak działają karty technologii). Wówczas nie byłby też konieczny mechanizm rezerwacji i realizacji produktów, który nieco zaciemnia zasady. Patrząc całościowo Diora to pełnoprawna nowoczesna gra planszowa, która potrafi sprawić frajdę. Gratulacje Dzierżoniów.