Konik Morrski to gra karciana bazująca na popularnym czarnym piotrusiu. Po rozdaniu wszystkich kart między graczami, wykonujemy akcję parowania, następnie ciągnięcie dowolnej karty od innego gracza i ponownie parowanie.Grę wygrywa osoba z największą liczbą par a przegrywa gracz u którego pozostała karta Konika Morrskiego.Grafiki, nazwy kart opierają się na kampaniach RPG w świecie Warhammera, stworzonej przez Mistrza Gry i autora Konika Morrskiego, Michała Baniaka Bańkę.
Jak graliśmy:
Co myśli Agnieszka: niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)
Co myśli Bartek: słabe, jeżeli mam wybór wezmę coś innego (5 / 10)
Przygotowanie Opakowanie to... talia kart, czyli zwykłe papierowe pudełko mieszczące się w dłoni. Trochę cierpi na tym instrukcja, która jest wielokrotnie złożona, jednak nie jest to duży problem. Gorzej, że sama instrukcja nie jest wybitnie czytelna, a zasady gry są dość zakręcone. Karty są ponadprzeciętnie usztywnione. Nawiązują do konkretnego uniwersum - którego nie znam. Może z tego też powodu grafiki nie przypadły mi do gustu, są one takie... ciężkie. Z czytelnością też jest raczej słabo, bo często mamy ciemny tekst na ciemnym tle (ostatecznie daje radę to odczytać), a z jakiegoś powodu nazwy różnych postaci mają te same człony. Czyli mamy Glorię X i Glorię Y, obie na niebieskim tle - a że gra polega na łączeniu karty w pary (taki Piotruś) - jest to wizualnie utrudnione. Grę zaczynamy, rozdając graczom wszystkie karty.
Gra Podczas gry każdy z graczy wykonuje kolejno trzy rzeczy: może wyłożyć przed sobą parę takich samych kart (jak ma), dobiera do ręki jedną z kart od dowolnego gracza oraz ponownie może wyłożyć parę kart. Karty wyłożone są dostępne do aktywacji w dowolnym momencie i pozwalają nieco zmieniać reguły gry, wpłynąć na innego gracza albo coś zdobyć (na przykład dodatkową turę). Po aktywacji są odrzucane i za każdą taką odrzuconą parę dostaje się na koniec gry punkt. Podczas gry jest zasada, że nie można kart w ręku przekładać, widoczne jest też gdzie każdy wkłada otrzymaną kartę. Dzięki temu można obserwować wędrówki kart między graczami, lecz trzymanie kilkunastu kart w ręku wygodne nie jest (im mniej graczy, tym kart więcej = trudniej). Nie wiem czy to coś z naszym egzemplarzem, ale pod koniec gry się zapętliliśmy i wymiana mogłaby trwać w nieskończoność (oficjalnie koniec gry jest wtedy, gdy zostanie mniej kart niż graczy). A czym jest tytułowy konik morski. Gracz, który ma tę kartę, może w dowolnej chwili zebrać wszystkie karty od graczy, przetasować je i zrobić nowe rozdanie. Natomiast nie ma on (konik) pary i jednocześnie gracz, który będzie go posiadał na koniec gry, automatycznie przegrywa. Czy jest to fajna gra? Ciężko stwierdzić. Same akcje są bardzo sprytne. Mimo że karty tworzą jakąś fabułę, nie ma ona znaczenia. Jest wiele elementów jak czytelność, instrukcja, trzymanie kart w ręku - które odbierają przyjemność z rozgrywki. I u mnie te negatywy przeważyły.
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Konik Morrski - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Konik Morrski na Youtube (0):
Poniżej znajdują się youtu-recenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 8.6 / 10
Trudność:
od 10 lat BGG: 1 / 5
Instrukcja:
stron: 2 można napisać ją łatwiej
Cena:
trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Co myślisz?
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 5 (ocen: 1)
losowość: 9 (ocen: 1)
emocje: 8 (ocen: 1)
niedosyt: 3 (ocen: 1)
estetyka: 2 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Michał Bańka rok wydania: 2019 wydawnictwo: Baniak Baniaka
Graczy:
2 3 4 (rekomendowane) 5 6+
Czas gry:
do 30 minut
Wymiary:
wielkość pudełka: mini wymiary pudełka: 11.9 x 9.4 x 2.0 cm
Tematyka:
fantastyka / magia
Tryb:
rywalizacja
Elementy:
karty
Rodzaj:
towarzyskie | karcianki
Mechaniki:
zarządzanie ręką hand management
Mechanizmy:
dopasowanie / tworzenie układu
dwa atrybuty / dobierz i zagraj
opóźnienie wykonania akcji programming
wybierz z przekazanych od innego gracza close draft
interakcja negatywna / atak
pozbądź się kart / elementów
punkty za cały zestaw set collection
Kategorie:
PLANSZEO:
BGG: Hand Management, Hot Potato, Card Game, Fantasy, Novel-based, ,
jakaplanszowka.pl
niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)
słabe, jeżeli mam wybór wezmę coś innego (5 / 10)
Przygotowanie
Opakowanie to... talia kart, czyli zwykłe papierowe pudełko mieszczące się w dłoni. Trochę cierpi na tym instrukcja, która jest wielokrotnie złożona, jednak nie jest to duży problem. Gorzej, że sama instrukcja nie jest wybitnie czytelna, a zasady gry są dość zakręcone. Karty są ponadprzeciętnie usztywnione. Nawiązują do konkretnego uniwersum - którego nie znam. Może z tego też powodu grafiki nie przypadły mi do gustu, są one takie... ciężkie. Z czytelnością też jest raczej słabo, bo często mamy ciemny tekst na ciemnym tle (ostatecznie daje radę to odczytać), a z jakiegoś powodu nazwy różnych postaci mają te same człony. Czyli mamy Glorię X i Glorię Y, obie na niebieskim tle - a że gra polega na łączeniu karty w pary (taki Piotruś) - jest to wizualnie utrudnione. Grę zaczynamy, rozdając graczom wszystkie karty.
Gra
Podczas gry każdy z graczy wykonuje kolejno trzy rzeczy: może wyłożyć przed sobą parę takich samych kart (jak ma), dobiera do ręki jedną z kart od dowolnego gracza oraz ponownie może wyłożyć parę kart. Karty wyłożone są dostępne do aktywacji w dowolnym momencie i pozwalają nieco zmieniać reguły gry, wpłynąć na innego gracza albo coś zdobyć (na przykład dodatkową turę). Po aktywacji są odrzucane i za każdą taką odrzuconą parę dostaje się na koniec gry punkt. Podczas gry jest zasada, że nie można kart w ręku przekładać, widoczne jest też gdzie każdy wkłada otrzymaną kartę. Dzięki temu można obserwować wędrówki kart między graczami, lecz trzymanie kilkunastu kart w ręku wygodne nie jest (im mniej graczy, tym kart więcej = trudniej). Nie wiem czy to coś z naszym egzemplarzem, ale pod koniec gry się zapętliliśmy i wymiana mogłaby trwać w nieskończoność (oficjalnie koniec gry jest wtedy, gdy zostanie mniej kart niż graczy). A czym jest tytułowy konik morski. Gracz, który ma tę kartę, może w dowolnej chwili zebrać wszystkie karty od graczy, przetasować je i zrobić nowe rozdanie. Natomiast nie ma on (konik) pary i jednocześnie gracz, który będzie go posiadał na koniec gry, automatycznie przegrywa. Czy jest to fajna gra? Ciężko stwierdzić. Same akcje są bardzo sprytne. Mimo że karty tworzą jakąś fabułę, nie ma ona znaczenia. Jest wiele elementów jak czytelność, instrukcja, trzymanie kart w ręku - które odbierają przyjemność z rozgrywki. I u mnie te negatywy przeważyły.