Na ile ogarniasz?

• Co myśli Agnieszka:
  niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)

Przygotowanie
Przygotowanie do rozgrywki zajmuje sekundy, ponieważ karty z pytaniami losujemy za każdym razem z pudełka i nie trzeba ich wcześniej przygotowywać (ewentualnie potasować), a plansza, na której się poruszamy jest jednocześnie okładką gry i nie trzeba jej specjalnie do rozgrywki przygotowywać. Połączenie planszy z pudełkiem gwarantuje, że się nie zgubi i jest fajnym ekologicznym rozwiązaniem. Instrukcja do gry jest bardzo krótka i znajduje się na dwóch stronach kartki. Świadczy to o małym stopniu skomplikowania gry. Gra może zapewnić rozrywkę dla wielu osób, ponieważ w jednej drużynie może być kilku graczy.

Gra
Gra polega na ocenieniu swojej wiedzy w zakresie od 1 do 10, gdzie 1 to najniższy poziom wiedzy, a 10 najwyższy, z kategorii, którą wylosowaliśmy. Są cztery główne kategorie pytań: losowe, rozrywkowe, dorosłe i szkolne. Kategorię pytań wskazuje pole, na którym znajduje się nasz pionek na planszy. Dlatego zanim ustalisz, na ile ogarniasz dany temat, warto sprawdzić na planszy, gdzie będzie się znajdował pionek po udzieleniu właściwej odpowiedzi. Oprócz głównych kategorii na planszy znajdują się także miejsca specjalne: wyzwanie, porażka i doskonale. W tych miejscach losowane są karty z danym oznaczeniem i może się okazać, że musisz odpowiedzieć na pytanie z kategorii dorosłe o wartościach od 6 do 10. Albo inne ciekawe zadanie :) Gra przyjemna i mało skomplikowana, ale niestety w pytaniach i odpowiedziach pojawiają się błędy do zweryfikowania przez osobę, która zna właściwą odpowiedź. Plusem jest to, że kart jest dużo i można wiele razy rozegrać grę nawet w tym samym gronie.

• Co myśli Bartek:
  niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)

Przygotowanie
Na ile ogarniasz? to quiz wiedzy o wszystkim. Na uwagę zwraca szczególnie pudełko z magnetyczną pokrywką, która po otwarciu zamienia się w tor do zbierania punktów. Z jednej strony to dobry pomysł, ponieważ gra nie wymaga żadnego przygotowania - otwieramy klapkę, losujemy wybieramy sposób wyłonienia pierwszego gracza i zadajemy pierwsze pytanie. Natomiast sam tor wyścigu jest dość przeciętny wizualnie - przypomina mi takie stare węże i drabiny - oraz dość krótki. Najsłabszym pomysłem jest natomiast brak znaczników graczy, którzy mają sobie znaleźć coś małego w domu co będą przesuwać. Ponieważ w grze może brać udział do 24 osób (indywidualnie, bo pomysł z drużynami jest tu nietrafiony) to rozumiem oszczędność wydawcy w tym zakresie. Pudełko lekko odstaje od standardowych wymiarów, jest nieco mniejsze i grubsze, a przedziały w wyprasce, które mieszczą karty, powinny być nieco szersze (o koszulkach można zapomnieć).

Gra
Sama idea gry to super pomysł. Gracz stojąc na polu już wie (po jego kolorze), jaka będzie ogólna kategoria, następnie poznaje tematykę karty i wybiera poziom 1-10 "na ile ją ogarnia", a po poprawnej odpowiedzi na pytanie przesuwa się o tyle pól, jaki poziom zadeklarował. Gdy odpowie źle, nic się nie dzieje. W praktyce jest to problematyczne, bo pytania na różnych kartach i poziomach musiałyby być bardzo dobrze zbalansowane, a tak nie jest. Bywa, że pytanie za 4 pkt jest łatwiejsze niż za 2 pkt. Bywa, że pytania za tyle samo punktów na dwóch kartach to przepaść pod względem trudności. Poza tym pytania "przeciętnej trudności" to przedział zwykle między 3-4 (a spodziewałbym się raczej 4-6). Pytania 1-2 najczęściej są idiotycznie łatwe, w stylu: czy woda najczęściej jest a) sucha, b) mokra. Pytania za 9-10 najczęściej są niemożliwe do odpowiedzi, w stylu: jakie spalanie wykazane podczas testu próbnego 2.02.1960 roku miał motor Osa, podaj wartość do jednego miejsca po przecinku. Zatem może i w grze jest 4000 pytań, ale skoro poruszamy się w wartościach 1-5 to regrywalność jest o połowę mniejsza. Gra, oprócz dopytywania o poprawną odpowiedź, ma też syndrom dowiedzenia się, jak brzmiało pytanie za 1 i jak za 10. W zależności na jakim polu stoimy, taką mamy kategorię. Są cztery: szkolne (wiedza ze szkoły), dorosłe (codzienne życie), rozrywkowe (media i kultura) i losowe. Kart jest sporo, kategorie są ciekawe (chociaż aż się prosi o dodatki). Są też trzy pola specjalne i one są najsłabsze w tej grze. Jest kilka (dosłownie) kart pól porażka i doskonale! oraz aż dwie przegródki kart wyzwanie - mimo, że wszystkie występują na planszy w podobnej liczbie. Wyzwaniem można też niekoniecznie sprawiedliwie szybko przegonić innych (poruszałem się w kolejnych odpowiedziach o 2-3-2-1-4 pola, a przeciwnik jednym wyzwaniem poszedł 8 pól do przodu). Wolałbym zasadę, że przykładowo pole wyzwanie jest dostępne tylko dla ostatniego gracza na torze. Jest też pytanie finałowe, na które trzeba podać zwykle jakąś konkretną informację albo uporządkować wartości. Co nie jest łatwe, przez co się sprawdza, bo do ostatniej chwili jest szansa każdego na wygraną. Tor jest nieco za krótki (40 pól) i gra sprawia wrażenie niedosytu. Średnio przechodzi się grę po 10-15 pytaniach. Ogólnie to jedna z lepszych i większych gier quizowych na rynku, która dostarcza sporo radości, no ale jak to w takich grach bywa - faworyzuje tych, którzy grali wielokrotnie i znają odpowiedzi.