Parki

• Co myśli Agnieszka:
  OK - przeciętniak bez emocji, jest dużo lepszych (6 / 10)

• Co myśli Bartek:
  ulubiona! to jest to co wybiorę (9 / 10)

Przygotowanie
Przygotowanie istotnie ułatwiają dwa pojemniki z żetonami, które wystarczy wyjąć i postawić na stole. Zresztą cała wypraska jest genialnie zrobiona i dopasowana do poszczególnych elementów. Na planszy umieszczamy stos kart parków (i odkrywamy kilka), tak samo karty ekwipunku, odkrywamy stan pogody, są też karty manierek i indywidualnych celów dla graczy. Poza tym losowo rozkładane są kafelki szlaku, a na nich umieszczane bonusowe znaczniki pogodowe do zebrania (według aktualnej pogody). Każdy z graczy stawia też dwóch wędrowców na początku szlaku. Generalnie przygotowanie nie jest długie, niestety instrukcja nie ułatwia zrozumienia gry i podczas pierwszej rozgrywki potrwa istotnie dłużej, a i pewnie będziecie kilka razy sięgać do zasad. Jeżeli chodzi o wykonanie to jest to top of the top. Karty płótnowane, drewniane znaczniki wykonane z pietyzmem, a grafiki parków są dziełami sztuki malowanymi przez artystów (dzięki temu o grze Parki było głośno). Najsłabiej wypadają karty ekwipunku, których ilustracje przypominają rysunek techniczny. Nie do końca też intuicyjne są akcje w grze (zwłaszcza związane ze zwiedzaniem parku i robieniem zdjęć), przykładowo długo myślałem że trzeba kartę parku zarezerwować jako bilet, a potem ją kupić, natomiast żeby zrobić zdjęcie to trzeba mieć aparat. Żadna z tych rzeczy nie była prawdą.

Gra
Gra jest stosunkowo prosta, natomiast da się czuć tutaj bardzo krótką kołderkę. Wędrujemy dwoma podróżnikami po szlaku zbudowanym z kafelków (za każdym razem nieco innym). Na każdym kafelku jest akcja (najczęściej pobranie jakiegoś zasobu) oraz dodatkowy zasób dostępny dla pierwszego gracza, który tam się pojawi. W swoim ruchu musimy przemieścić się o jedno pole do przodu (zawsze do przodu) jednym z podróżników, natomiast możemy stanąć tylko na kafelku, na którym nikogo nie ma. Tylko raz na rundę (jest ich cztery i są to po prostu pełne przejścia szlaku wszystkich podróżników) możemy użyć żetonu ogniska, aby stanąć na zajętym już polu. Dochodząc do końca szlaku możemy zarezerwować kartę parku, zwiedzić park (czyli zyskać punkty zwycięstwa) odrzucając wskazane na parku zasoby oraz kupić ekwipunek (też za zasoby). Punkty są też za zdjęcia zrobione na szlaku. Widać więc, że możliwości nie ma za dużo. Gdy gracze rozciągną się pierwszymi podróżnikami wzdłuż szlaku, to drugi podróżnik ląduje praktycznie tuż przed końcem. W cztery osoby robi się dość tłoczno. A przecież chodzi o to, żeby jak najwięcej zdobyć zasobów na szlaku i za nie zebrać karty parków. Pewną przewagę ma pierwszy gracz, ale żnacznik pierwszego gracza można przejąć. Losowość nie jest duża, bo odpowiednie planowanie sporo daje - niemniej od tego jak ułożą się (i które zostaną wylosowane) kafelki terenu oraz karty parku - zależy poziom trudności wszystkich graczy. Gra jest bardzo przyjemna, z niewielką negatywną interakcją i faktycznym klimatem podróży przez parki (dla zainteresowanych są też informacje o każdym z parków). A to przecież euro-zbieranie punktów w mechanice zbliżonej do abstraktu. No i to wykonanie! Dla mnie jeden z lepszych tytułów na spokojny wieczór.