Czas na decydujące starcie! Potęga Prapuszczy zostaje wystawiona na próbę, gdy armia generała Niedźwiedzia szykuje się do przejęcia władzy. Gracze wcielają się w przywódców leśnych drużyn, które mobilizują wszystkie siły, by odeprzeć najeźdźców i ocalić królestwo.
Prapuszcza. Ostatnie Starcie to dynamiczna gra rodzinna, w której liczy się spryt, dobre planowanie i odrobina taktyki. Wciel się w przywódcę obrońców Prapuszczy i odeprzyj atak najeźdźców. Zrealizuj jak najwięcej misji, zaimponuj Żubrowi, królowi Prapuszczy, i zostań jego Pierwszym Doradcą! Wypełniaj misje, pokonuj przeciwników i chroń terytorium Prapuszczy, zanim będzie za późno!
Jak graliśmy:
Co myśli Agnieszka: niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)
Co myśli Bartek: dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie W Prapuszczy: Ostatnim Starciu niebagatelną rolę odkrywa wygląd. To jedna z gier ilustrowanych przez Piotra Sokołowskiego, który stworzył spójną grafikę królestwa bojowych zwierząt w takich tytułach jak m.in. Bale i Skandale, Spór o Bór, Sojusz na Już, W Pył Zwrot. Tutaj również można sporo czasu poświęcić wpatrując się w poszczególne karty. Szkoda tylko, że ilustracje się powtarzają (nominały różnią się detalami w stylu inny pancerz). Przygotowując grę trzeba oddzielić trzy rodzaje kart: karty celów (tzw. misji), karty najeźdźców (niebieski rewers) i karty obrońców (złoty rewers). Karty celów (jest ich 13) rozkładamy, ze stosu kart obrońców każdy gracz otrzymuje cztery karty, a karty najeźdźców (są cztery rodzaje, co prawda są to konkretne nacje zwierząt ale w grze nie zwraca się na to uwagi) odkrywamy aż w dowolnym rodzaju będą cztery widoczne karty. W pudełku oprócz kart są również żetony do trybu zaawansowanego (który wprowadza konieczność rezerwowania kart najeźdźców, zanim się je otrzyma). Karty (zwłaszcza bohaterów) są tasowane, więc koszulki jak najbardziej się przydają - w pudełku spokojnie się wszystko mieści. No i instrukcja - na płótnowanym papierze i mimo że ma 12 stron, to wyjaśnienia są klarownie zebrane w kilku zdaniach.
Gra Styl rozgrywki przypomina mi nieco Splendor. Gracz ma cztery opcjonalne fazy, które następują po sobie. Może odkryć nowych najeźdźców (do momentu, aż będzie czterech z jednego koloru). Następnie może za karty obrońców z ręki kupić najeźdźcę. Warunek jest taki, aby wszystkie karty obrońców były tego samego koloru + ewentualnie Orły jako nacja uniwersalna. Nie ma natomiast znaczenia, jaki kolor najeźdźców będzie kupować. Trzecia faza to możliwość wymiany posiadanych kart najeźdźców na kartę celu. Każda z nich ma unikalne wymagania (przykładowo: suma wartości najeźdźców jest równa 9 albo trzeba czterech najeźdźców w różnych kolorach). I ostatnia faza to dobranie jednego nowego obrońcy (gdy się pominie fazę 2 i 3 to dobiera się dwie karty). Strategicznie warto kupować najtańsze karty, zanim nie kupi ich ktoś inny, natomiast czasami potrzebny jest konkretny "nominał". Wartości kart obrońców nie są wysokie (1-2), lecz karty najeźdźców są średnio wyższe (1-5), co wymaga często odczekania kolejki aż zbierzemy kilka kart tego samego koloru. Trzeba jednak śledzić co robią przeciwnicy i który cel będzie w ich zasięgu. Tego śledzenia jest zresztą więcej niż w Splendorze, natomiast tam robotę robią przede wszystkim masywne sztony kamieni. Wydaje mi się, że mając jeden z tych tytułów trzeba dobrze się zastanowić, czy warto iść w drugi. Obie gry natomiast mają bardzo przemyślaną mechanikę i sprawiają dużo frajdy.
Co pisze Paweł z :
Ostatnie starcie to kolejny tytuł z serii Prapuszcza, tym razem za oś rozgrywki biorący obronę królestwa Żubra przed najeźdźcami. Dla mnie był to jednak dopiero pierwszy realny kontakt z grami Reinera Knizi. Wcześniej czytałem kilka recenzji stworzonych przez niego tytułów. Wszystkie pozytywne i doceniające jego podejście do prowadzenia rozgrywki. Wiedziałem więc mniej więcej, czego się spodziewać po tak cenionym autorze, a mimo to nie uniknąłem zaskoczenia.
Pierwszy spacer przez puszczę Nie mogę przemilczeć cudownych grafik Piotra Sokołowskiego. Zwyczajnie nie da się przejść obok nich obojętnie. Odwijam folię, otwieram pudełko, zaglądam do środka i już wiem, że polubię tę grę. Nawet gdyby mechanika nie przypadła mi do gustu, a gra nudziła (spoiler – nie nudzi), możliwość patrzenia na opancerzone zające, jeże i bobry z naddatkiem zrekompensowałyby mi rozczarowanie. Gładka kreska, wyraziste kolory i zróżnicowany ekwipunek wojowników przyciągają oko, umilając oczekiwanie, aż przeciwnik skończy swój ruch. A i to okazuje się niepotrzebne, bo rozgrywka jest płynna. Nie wymaga dłuższych przerw, choć w trudniejszym wariancie zmusza do myślenia. Ale o tym za chwilę.
Zamysł gry jest prosty. Prapuszcza atakowana jest przez armię najeźdźców pod przywództwem Generała Niedźwiedzia, a my wcielamy się w rolę jej obrońców. Jednak nie chodzi tu tylko o pokonanie wroga. Naszym prywatnym celem jest zaimponowanie Żubrowi, by mianował nas swoim Pierwszym Doradcą. Tak więc, mając do dyspozycji oddziały walecznych (ale wciąż uroczych) zwierząt leśnych, konkurujemy z innymi graczami o to, kto wykaże się największymi zasługami. [czytaj dalej...]
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Prapuszcza: Ostatnie starcie - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Prapuszcza: Ostatnie starcie na Youtube (17):
Poniżej znajdują się youturecenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Amator Planszówek
Amator Planszówek
Coś o Planszówkach
Coś o Planszówkach
Coś o Planszówkach
Coś o Planszówkach
Gildia Bajarzy
Gildia Bajarzy
P&A Games
Planszowo
Planszowo
Planszowo
Planszowo
Planszowo
Planszowo
Planszowo
Sly Boardgame
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 6.21 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 8.1 / 10
POCZTA PLANSZÓWKOWA:
Popularność gry Prapuszcza: Ostatnie starcie wynosi 3%. Spróbuj!
Trudność:
od 8 lat praktycznie niezależna językowo przyjazna dla dzieci BGG: 1.51 / 5
Instrukcja:
stron: 12 przyjazna do czytania
Cena:
od 47 do 117 zł trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Zakupy:
Szukaj na Planszowym Bazarze
Wrażenia
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 2 (ocen: 1)
losowość: 3 (ocen: 1)
emocje: 7 (ocen: 1)
niedosyt: 7 (ocen: 1)
estetyka: 9 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Reiner Knizia rok wydania: 2005 wydano w Polsce: 2026-01-14 wydawnictwo: Muduko
Graczy:
2 (rekomendowane) 3 4 5
Czas gry:
do 30 minut
Wymiary:
wielkość pudełka: małe wymiary pudełka: 19.05 x 27.31 x 3.81 cm koszulki: 59 x 90 mm
Tematyka:
przyroda / rośliny / zwierzęta / natura
Tryb:
rywalizacja
Elementy:
karty
żetony / sztony
Rodzaj:
euro | gromadzenie punktów
towarzyskie | karcianki
zachęcające planszówki gateway games
Mechaniki:
rozbudowywanie zestawu tableau building
zarządzanie ręką hand management
Mechanizmy:
rynek / targowisko market
zbieranie zasobów
punkty za cały zestaw set collection
Kategorie:
PLANSZEO: Gra karciana, Zwierzęta
BGG: Card Game, Fantasy, Hand Management, Set Collection, Family Games, Theme: King Arthur / The Knights of the Round Table / Camelot
niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)
dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie
W Prapuszczy: Ostatnim Starciu niebagatelną rolę odkrywa wygląd. To jedna z gier ilustrowanych przez Piotra Sokołowskiego, który stworzył spójną grafikę królestwa bojowych zwierząt w takich tytułach jak m.in. Bale i Skandale, Spór o Bór, Sojusz na Już, W Pył Zwrot. Tutaj również można sporo czasu poświęcić wpatrując się w poszczególne karty. Szkoda tylko, że ilustracje się powtarzają (nominały różnią się detalami w stylu inny pancerz). Przygotowując grę trzeba oddzielić trzy rodzaje kart: karty celów (tzw. misji), karty najeźdźców (niebieski rewers) i karty obrońców (złoty rewers). Karty celów (jest ich 13) rozkładamy, ze stosu kart obrońców każdy gracz otrzymuje cztery karty, a karty najeźdźców (są cztery rodzaje, co prawda są to konkretne nacje zwierząt ale w grze nie zwraca się na to uwagi) odkrywamy aż w dowolnym rodzaju będą cztery widoczne karty. W pudełku oprócz kart są również żetony do trybu zaawansowanego (który wprowadza konieczność rezerwowania kart najeźdźców, zanim się je otrzyma). Karty (zwłaszcza bohaterów) są tasowane, więc koszulki jak najbardziej się przydają - w pudełku spokojnie się wszystko mieści. No i instrukcja - na płótnowanym papierze i mimo że ma 12 stron, to wyjaśnienia są klarownie zebrane w kilku zdaniach.
Gra
Styl rozgrywki przypomina mi nieco Splendor. Gracz ma cztery opcjonalne fazy, które następują po sobie. Może odkryć nowych najeźdźców (do momentu, aż będzie czterech z jednego koloru). Następnie może za karty obrońców z ręki kupić najeźdźcę. Warunek jest taki, aby wszystkie karty obrońców były tego samego koloru + ewentualnie Orły jako nacja uniwersalna. Nie ma natomiast znaczenia, jaki kolor najeźdźców będzie kupować. Trzecia faza to możliwość wymiany posiadanych kart najeźdźców na kartę celu. Każda z nich ma unikalne wymagania (przykładowo: suma wartości najeźdźców jest równa 9 albo trzeba czterech najeźdźców w różnych kolorach). I ostatnia faza to dobranie jednego nowego obrońcy (gdy się pominie fazę 2 i 3 to dobiera się dwie karty). Strategicznie warto kupować najtańsze karty, zanim nie kupi ich ktoś inny, natomiast czasami potrzebny jest konkretny "nominał". Wartości kart obrońców nie są wysokie (1-2), lecz karty najeźdźców są średnio wyższe (1-5), co wymaga często odczekania kolejki aż zbierzemy kilka kart tego samego koloru. Trzeba jednak śledzić co robią przeciwnicy i który cel będzie w ich zasięgu. Tego śledzenia jest zresztą więcej niż w Splendorze, natomiast tam robotę robią przede wszystkim masywne sztony kamieni. Wydaje mi się, że mając jeden z tych tytułów trzeba dobrze się zastanowić, czy warto iść w drugi. Obie gry natomiast mają bardzo przemyślaną mechanikę i sprawiają dużo frajdy.
Ostatnie starcie to kolejny tytuł z serii Prapuszcza, tym razem za oś rozgrywki biorący obronę królestwa Żubra przed najeźdźcami. Dla mnie był to jednak dopiero pierwszy realny kontakt z grami Reinera Knizi. Wcześniej czytałem kilka recenzji stworzonych przez niego tytułów. Wszystkie pozytywne i doceniające jego podejście do prowadzenia rozgrywki. Wiedziałem więc mniej więcej, czego się spodziewać po tak cenionym autorze, a mimo to nie uniknąłem zaskoczenia.
Pierwszy spacer przez puszczę
Nie mogę przemilczeć cudownych grafik Piotra Sokołowskiego. Zwyczajnie nie da się przejść obok nich obojętnie. Odwijam folię, otwieram pudełko, zaglądam do środka i już wiem, że polubię tę grę. Nawet gdyby mechanika nie przypadła mi do gustu, a gra nudziła (spoiler – nie nudzi), możliwość patrzenia na opancerzone zające, jeże i bobry z naddatkiem zrekompensowałyby mi rozczarowanie. Gładka kreska, wyraziste kolory i zróżnicowany ekwipunek wojowników przyciągają oko, umilając oczekiwanie, aż przeciwnik skończy swój ruch. A i to okazuje się niepotrzebne, bo rozgrywka jest płynna. Nie wymaga dłuższych przerw, choć w trudniejszym wariancie zmusza do myślenia. Ale o tym za chwilę.
Zamysł gry jest prosty. Prapuszcza atakowana jest przez armię najeźdźców pod przywództwem Generała Niedźwiedzia, a my wcielamy się w rolę jej obrońców. Jednak nie chodzi tu tylko o pokonanie wroga. Naszym prywatnym celem jest zaimponowanie Żubrowi, by mianował nas swoim Pierwszym Doradcą. Tak więc, mając do dyspozycji oddziały walecznych (ale wciąż uroczych) zwierząt leśnych, konkurujemy z innymi graczami o to, kto wykaże się największymi zasługami. [czytaj dalej...]