Supersklep 3000

• Co myśli Agnieszka:
  OK - przeciętniak bez emocji, jest dużo lepszych (6 / 10)

• Co myśli Bartek:
  słabe, jeżeli mam wybór wezmę coś innego (5 / 10)

Przygotowanie
Do pierwszego podejścia do gry Supersklep 3000 zbieraliśmy się przez ponad dwa tygodnie. Przede wszystkim dlatego, że instrukcja i zasady (w szczególności punktowania) do czytelnych nie należą. Niekoniecznie sensowna jest też fabuła, w której budujemy centrum handlowe i w zależności od preferencji oczekujących klientów dokupujemy kolejne pomieszczenia. Klimatem nawiązuje to do kreskówki Jetsonowie. Stylistyka całej gry niekoniecznie zachęci mnie do zakupu - z jednym wyjątkiem. Mistrzostwem są akrylowe miniaturowe figurki klientów sklepu (wśród nich jest m.in. robot-gosposia Jetsonów - Rosie). Są one śliczne i mimo że ich rozróżnienie nie ma znaczenia w grze, to wydawca słusznie ostrzega, że nie odpowiada za znaczne wydłużenie czasu gry w momencie wybierania figurek. Gra składa się głównie z kafelków: pomieszczeń, garaży oraz atrakcji (kilku wylosowanych). Rozłożenie gry trochę czasu zajmuje, bowiem trzeba zostawić tylko kafelki dopasowane do liczby graczy. Poza tym każdy z graczy otrzymuje kafelek startowy z pierwszymi klientami, rusztowanie - które wygląda jak winda na budowie - oraz nieco gotówki.

Gra
Zasady gry, na 12 stronach instrukcji, sprowadzają się do dwóch opcji: weź kafelek (pomieszczenia, atrakcji, parkingu) i dołóż do swojego centrum lub weź kafelek jako banknot (rewers). Każdy z klientów chce dojść do jakiegoś sklepu, więc następnie przesuwasz klientów, jeżeli pojawiła się taka możliwość. Nowi klienci przychodzą na kafelkach czerwonych (tzw. wejścia). Atrakcje mają nieregularne kształty i o ile utrudnia to ich przechowywanie, to sprawdzają się w grze (są szerokie i pozwalają na rozbudowę również w poziomie) i są całkiem fajne. Dodawanie atrakcji i parkingów wymaga spełnienia warunków, ale za to zyskujemy na koniec punkty. Podczas rozgrywki trzeba tego pilnować, bo często ich posiadanie - lub nie - decyduje o wygranej. Punkty dostajemy też wtedy, gdy będziemy mieć na koniec gry najwięcej klientów w sklepach oraz największe obszary sklepów z każdego koloru. Mimo, że kafelków jest dużo, to sama rozgrywka jest krótka - dobieramy coś i przekazujemy pałeczkę dalej. Gra w dużej mierze zależy losu, jakie kafelki będą się pojawiać i niekoniecznie zgrają się nam wejścia (klienci) z pomieszczeniami (celami). Podczas budowy pniemy się w górę, co wymaga na stole sporo miejsca. Gra się kończy, gdy zabraknie pomieszczeń (lub atrakcji). I wtedy dochodzimy do zdecydowanie zbyt przekombinowanego etapu punktowania. Procedura jest opisana na pół strony i wymaga rozdania w określony sposób (moim zdaniem zbędnych) baloników. W praktyce chodzi o to, że osoba, która ma największy obszar w danym kolorze otrzymuje przykładowo 4 punkty (zależy to od liczby graczy). Podsumowując, jest to gra o prostych zasadach, która (ze względu na zasady, powtarzalność, częściowo wygląd - chociaż na grafikę się nie patrzy tylko na ikonki sklepów) jest raczej przeciętna i niekoniecznie dla osób grających w lepsze tytuły.