Postarasz się za pomocą czarów zmienić życie rywali w prawdziwe piekło. Przeciwnicy będą musieli grac stojąc na jednej nodze, syczeć wypowiadając każde słowo, trzymać skrzyżowane ręce i wyć przed każdym rzutem kostkami. Jeśli tego nie zrobią, złamią czar, zdobędziesz punkty... ...no i wszyscy będą się świetnie bawić!
Jak graliśmy:
Co myśli Bartek: ulubiona! to jest to co wybiorę (9 / 10)
Przygotowanie W grze są trzy rodzaje podłużnych kart: niebieskie, czerwone i żółte. Jest też plansza, pionki w kształcie czaszek, kości oraz laleczka Voodoo, która oznacza aktualnego gracza. Laleczka ma też dodatkową funkcję, ponieważ podobno osoba, która negatywnie zrecenzuje grę, ma przekichane. Poza wyjęciem wszystkiego z pudełka z bardzo dobrej wypraski nie ma za wiele przygotowań (każdy gracz bierze sobie jedną żółtą kartę). Całość jest spójna, nawiązująca do załączonej laleczki, a poszczególne karty - z unikatowymi rysunkami (chociaż niektóre karty się powtarzają) i efektami każdy chętnie przegląda. Nieco pomijane są podczas gry wstawki fabularne na samym dole.
Gra Zacznę od tego, że gra ma problem ze skalowalnością. Jest na 2-8 osób (jak to przystało na grę imprezową) i przy minimalnej liczbie graczy zdobycie ośmiu punktów dzieje się za szybko i zabiera frajdę z gry. Runda polega na rzucaniu kośćmi. Można za dwa dowolne wyniki dobrać do ręki kartę klątwy albo artefakt lub za symbole z kości rzucić posiadaną klątwę na innego gracza (według symboli na karcie). Za rzucenie klątwy dostaje się punkty. Klątwa jest faktycznie odczuwalna przez gracza. Przykładowo - podczas całej gry musisz stać na jednej nodze albo przed każdym rzutem kośćmi musisz zagdakać. Jeżeli gracz zapomni o klątwie, to rzucający dostaje dodatkowe punkty (a klątwa jest usuwana). Szkoda trochę, że nie ma oznaczenia od kogo dostało się klątwę - trzeba to pamiętać. Nasza homerule - aby gra trwała dłużej, nie trzeba było pamiętać rzucającego i graczom bardziej zależało na pilnowaniu klątw - zamiast dodawać dodatkowe punkty, lepiej odejmować je graczowi, który złamał klątwę. Wzajemne pilnowanie klątw rzuconych i własnych jest nieco absorbujące. Pomagają w tym kolory tła, inny dotyczy przekazywania laleczki kolejnemu graczowi, inny rzucania kośćmi, inny dobierania kart. Gdy nastąpi kumulacja kilku klątw, zaczyna się też robić problematycznie. Kości można dowolnie przerzucać, ale za każdy przerzut trzeba zapłacić odrzuceniem jednej kości - więc tych przerzutów wychodzi max koło trzech. Gra sprawdza się w bardziej swobodnej atmosferze. Trzeba mieć na nią nieco wolnego miejsca, żeby na przykład nie zalać kart (wymiar kart powoduje, że ciężko o koszulki). Zadania są dość powtarzalne, więc w tym samym gronie lepiej wyciągać ją rzadziej niż częściej. Mam też wrażenie, że nie do końca są zbalansowane punkty z trudnością zadań do wykonania. Niemniej swoboda i swoisty humor pozwala dobrze się bawić. Jedna z moich ulubionych w grupie gier imprezowych.
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Vudu - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Vudu na Youtube (4):
Poniżej znajdują się youtu-recenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Game Troll TV
Gryffinka
Nak-Nak TV
Zgrajmy się
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 6.31 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 6.9 / 10
Trudność:
od 8 lat przyjazna dla dzieci BGG: 1.17 / 5
Instrukcja:
stron: 6 można napisać ją łatwiej
Cena:
trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Co myślisz?
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 9 (ocen: 1)
losowość: 8 (ocen: 1)
emocje: 11 (ocen: 1)
niedosyt: 9 (ocen: 1)
estetyka: 9 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Francesco Giovo; Marco Valtriani rok wydania: 2014 wydano w Polsce: 2015-04-27 wydawnictwo: Black Monk Games
Graczy:
3 4 (rekomendowane) 5 6+
Czas gry:
do 30 minut
Wymiary:
wielkość pudełka: małe wymiary pudełka: 15 x 15 x 5 cm koszulki: 61 x 112 mm
Tematyka:
humor / dom / rodzina / kuchnia / wiedza ogólna / bajki
religia / bóstwa / wierzenia
Tryb:
rywalizacja
Elementy:
karty
pionki / meple / standisy
plansza
Rodzaj:
towarzyskie | imprezowe / zręcznościowe
bez cenzury
Mechanizmy:
walka między wszystkimi graczami
zadania / wydarzenia w trakcie gry events
interakcja negatywna / atak
zdolności rysunkowe / pokazywanie
pozostań w grze / kto się nie pomyli
uzyskaj liczbę punktów / rund
Kategorie:
PLANSZEO: Gra imprezowa, Zarządzanie ręką kart, Humor
BGG: Acting, Dice Rolling, Hand Management, Action / Dexterity, Humor, Party Game, Party Games, Game: Voodoo
jakaplanszowka.pl
ulubiona! to jest to co wybiorę (9 / 10)
Przygotowanie
W grze są trzy rodzaje podłużnych kart: niebieskie, czerwone i żółte. Jest też plansza, pionki w kształcie czaszek, kości oraz laleczka Voodoo, która oznacza aktualnego gracza. Laleczka ma też dodatkową funkcję, ponieważ podobno osoba, która negatywnie zrecenzuje grę, ma przekichane. Poza wyjęciem wszystkiego z pudełka z bardzo dobrej wypraski nie ma za wiele przygotowań (każdy gracz bierze sobie jedną żółtą kartę). Całość jest spójna, nawiązująca do załączonej laleczki, a poszczególne karty - z unikatowymi rysunkami (chociaż niektóre karty się powtarzają) i efektami każdy chętnie przegląda. Nieco pomijane są podczas gry wstawki fabularne na samym dole.
Gra
Zacznę od tego, że gra ma problem ze skalowalnością. Jest na 2-8 osób (jak to przystało na grę imprezową) i przy minimalnej liczbie graczy zdobycie ośmiu punktów dzieje się za szybko i zabiera frajdę z gry. Runda polega na rzucaniu kośćmi. Można za dwa dowolne wyniki dobrać do ręki kartę klątwy albo artefakt lub za symbole z kości rzucić posiadaną klątwę na innego gracza (według symboli na karcie). Za rzucenie klątwy dostaje się punkty. Klątwa jest faktycznie odczuwalna przez gracza. Przykładowo - podczas całej gry musisz stać na jednej nodze albo przed każdym rzutem kośćmi musisz zagdakać. Jeżeli gracz zapomni o klątwie, to rzucający dostaje dodatkowe punkty (a klątwa jest usuwana). Szkoda trochę, że nie ma oznaczenia od kogo dostało się klątwę - trzeba to pamiętać. Nasza homerule - aby gra trwała dłużej, nie trzeba było pamiętać rzucającego i graczom bardziej zależało na pilnowaniu klątw - zamiast dodawać dodatkowe punkty, lepiej odejmować je graczowi, który złamał klątwę. Wzajemne pilnowanie klątw rzuconych i własnych jest nieco absorbujące. Pomagają w tym kolory tła, inny dotyczy przekazywania laleczki kolejnemu graczowi, inny rzucania kośćmi, inny dobierania kart. Gdy nastąpi kumulacja kilku klątw, zaczyna się też robić problematycznie. Kości można dowolnie przerzucać, ale za każdy przerzut trzeba zapłacić odrzuceniem jednej kości - więc tych przerzutów wychodzi max koło trzech. Gra sprawdza się w bardziej swobodnej atmosferze. Trzeba mieć na nią nieco wolnego miejsca, żeby na przykład nie zalać kart (wymiar kart powoduje, że ciężko o koszulki). Zadania są dość powtarzalne, więc w tym samym gronie lepiej wyciągać ją rzadziej niż częściej. Mam też wrażenie, że nie do końca są zbalansowane punkty z trudnością zadań do wykonania. Niemniej swoboda i swoisty humor pozwala dobrze się bawić. Jedna z moich ulubionych w grupie gier imprezowych.