Wolfenstein: Gra Planszowa to oparta na misjach gra kooperacyjna dla jednego do czterech graczy. Można wybrać rozgrywanie pojedynczych scenariuszy lub kampanii. Załączona do zestawu podstawowego Księga misji zawiera 10 misji oraz 4 poziomy trudności do wypróbowania. Gra będzie więc stanowić wyzwanie nawet dla najbardziej doświadczonych graczy, zapewniając jednocześnie łatwiejsze opcje dla nowicjuszy. Każdy scenariusz odznacza się określonym sposobem jego przygotowania, celem oraz specjalnymi zasadami. W ostatniej misji kampanii głównym celem będzie, w każdej opcji gry, wyeliminowanie Adolfa Hitlera i zakończenie jego rządów terroru.
Jak graliśmy:
Co myśli Agnieszka: OK - przeciętniak bez emocji, jest dużo lepszych (6 / 10)
Co myśli Bartek: dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie Niestety przygotowanie gry to męczarnia i trwa podobny czas jak sama rozgrywka. Przede wszystkim w pudełku jest multum figurek, które po zakupie gry należy... skleić. Przed samą rozrywką trzeba rozłożyć kafelki według scenariusza, a następnie figurki, żetony i drzwi/kraty. Dodatkowo warto przy każdej figurce umieścić kartę tej postaci, ponieważ każda postać ma nieco inne właściwości. Figurki mają słabo widoczne numery na podstawkach (wskazane w scenariuszu), natomiast nie są one ułożone tymi numerami w wyprasce, co powoduje długie poszukiwania (dopóki się nie zacznie kojarzyć). Co więcej figurka nie ma znaczenia. W praktyce można wziąć dowolną, ponieważ i tak znaczenie ma wyłącznie karta, która przy niej leży. Drugi mankament to umieszczane pionowo drzwi, które w momencie wyważenia można otworzyć. Bajer wygląda efektownie, ale drzwi zajmują pola, po których chodzą figurki (i przeszkadzają w ich ustawieniu), więc najlepiej po otwarciu po prostu zdjąć drzwi z planszy. Poza tym jest szereg kart (broni, ekwipunku, wydarzeń i skrzyń), których wielkość została dobrze przemyślana i szereg żetonów, których różnorodność przytłacza ale ikony są dosyć intuicyjne. Z ikonami na kartach jest nieco trudniej, na przykład punkty akcji symbolizuje coś w rodzaju zegara. Najwięcej czasu zajęło mi zapamiętanie symboliki na kartach broni. Wreszcie są planszetki gracza (bardzo dobrze wykonane), a mojej w wersji plastikowa podstawka na zasoby dla postaci. Dopiero w trakcie gry wychodzi, gdzie najwygodniej włożyć karty, a gdzie żetony (czasem się je wkłada pionowo, czasem kładzie). Niemniej wykonanie, różnorodność i spójność graficzna super!
Gra Mimo że Wolfenstein to 24 strony instrukcji i kolejnych kilkanaście stron scenariuszy, zasady są stosunkowo proste. Należy rozłożyć kafelki pomieszczenia według scenariusza. Na nich umieścić wrogów, żetony wydarzeń czy skrzyń, ustawić drzwi. Zawsze do walki rusza czterech bohaterów, którzy mają punkty akcji wskazane na swoich planszetkach. Mają też bronie i inny ekwipunek. I po trzy zdolności specjalne (przez co jednoczesna gra wszystkimi postaciami w trybie solo wymaga skupienia). Każdy bohater może wydawać punkty akcji na ruch (najlepiej tak, żeby nie wywoływać hałasu), otwarcie drzwi, aktywacje wydarzenia czy przeszukanie skrzyni oraz atak. Po fazie graczy jest faza wrogów - nazistów (bo klimat gry, w której zdobywa się futurystyczną kwaterę Hitlera, jest tu odczuwalny) z dość prostą logiką: najpierw strzelają, potem biegną w stronę graczy. Jak na grę ameri jest dość dużo myślenia strategicznego, kogo najlepiej ukatrupić na początku (i kim). W grze jest 10 scenariuszy z takim samym ustawieniem planszy, więc regrywalność jest ograniczona. Dla mnie na plus jest tutaj spokój. W porównaniu do np. Zombicide nie ma kaskadowego przyrostu wrogów, można ich wykańczać według ustalonego na początku planu. Losowość jest skutecznie niwelowana przez przedmioty i umiejętności postaci. Jednocześnie wspomniany już klimat i grafiki są bardzo przyjemne. Zasady dość łatwo przyswoić i zapamiętać (nawet młodszym graczom). Gdyby nie długość kampanii i upierdliwość w szukaniu figurek, ocena mogłaby być maksymalna.
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Wolfenstein - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Wolfenstein na Youtube (14):
Poniżej znajdują się youtu-recenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Argo nawija
Gram Tadam
Gram Tadam
On Table
Śląska Księżniczka
Śląska Księżniczka
Śląska Księżniczka
Śląska Księżniczka
Śląska Księżniczka
Śląska Księżniczka
Wojna na Planszy
Wojna na Planszy
Wojna na Planszy
Wojna na Planszy
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 7.13 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 7.9 / 10
POCZTA PLANSZÓWKOWA:
Popularność gry Wolfenstein wynosi 7%. Spróbuj!
Trudność:
od 14 lat zależna językowo BGG: 2.5 / 5
Instrukcja:
stron: 24 przyjazna do czytania
Mikroinstrukcja:
Cena:
od 328 do 400 zł trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Co myślisz?
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 10 (ocen: 1)
losowość: 4 (ocen: 1)
emocje: 5 (ocen: 1)
niedosyt: 6 (ocen: 0)
estetyka: 6 (ocen: 0)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Jakub S. Olekszyk rok wydania: 2022 wydano w Polsce: 2022-03-31 wydawnictwo: Archon Studio
BGG: Action / Event, Action Points, Action Timer, Movement Points, Scenario / Mission / Campaign Game, Solo / Solitaire Game, Miniatures, Video Game Theme, World War II, , Theme: Alternate History
jakaplanszowka.pl
OK - przeciętniak bez emocji, jest dużo lepszych (6 / 10)
dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie
Niestety przygotowanie gry to męczarnia i trwa podobny czas jak sama rozgrywka. Przede wszystkim w pudełku jest multum figurek, które po zakupie gry należy... skleić. Przed samą rozrywką trzeba rozłożyć kafelki według scenariusza, a następnie figurki, żetony i drzwi/kraty. Dodatkowo warto przy każdej figurce umieścić kartę tej postaci, ponieważ każda postać ma nieco inne właściwości. Figurki mają słabo widoczne numery na podstawkach (wskazane w scenariuszu), natomiast nie są one ułożone tymi numerami w wyprasce, co powoduje długie poszukiwania (dopóki się nie zacznie kojarzyć). Co więcej figurka nie ma znaczenia. W praktyce można wziąć dowolną, ponieważ i tak znaczenie ma wyłącznie karta, która przy niej leży. Drugi mankament to umieszczane pionowo drzwi, które w momencie wyważenia można otworzyć. Bajer wygląda efektownie, ale drzwi zajmują pola, po których chodzą figurki (i przeszkadzają w ich ustawieniu), więc najlepiej po otwarciu po prostu zdjąć drzwi z planszy. Poza tym jest szereg kart (broni, ekwipunku, wydarzeń i skrzyń), których wielkość została dobrze przemyślana i szereg żetonów, których różnorodność przytłacza ale ikony są dosyć intuicyjne. Z ikonami na kartach jest nieco trudniej, na przykład punkty akcji symbolizuje coś w rodzaju zegara. Najwięcej czasu zajęło mi zapamiętanie symboliki na kartach broni. Wreszcie są planszetki gracza (bardzo dobrze wykonane), a mojej w wersji plastikowa podstawka na zasoby dla postaci. Dopiero w trakcie gry wychodzi, gdzie najwygodniej włożyć karty, a gdzie żetony (czasem się je wkłada pionowo, czasem kładzie). Niemniej wykonanie, różnorodność i spójność graficzna super!
Gra
Mimo że Wolfenstein to 24 strony instrukcji i kolejnych kilkanaście stron scenariuszy, zasady są stosunkowo proste. Należy rozłożyć kafelki pomieszczenia według scenariusza. Na nich umieścić wrogów, żetony wydarzeń czy skrzyń, ustawić drzwi. Zawsze do walki rusza czterech bohaterów, którzy mają punkty akcji wskazane na swoich planszetkach. Mają też bronie i inny ekwipunek. I po trzy zdolności specjalne (przez co jednoczesna gra wszystkimi postaciami w trybie solo wymaga skupienia). Każdy bohater może wydawać punkty akcji na ruch (najlepiej tak, żeby nie wywoływać hałasu), otwarcie drzwi, aktywacje wydarzenia czy przeszukanie skrzyni oraz atak. Po fazie graczy jest faza wrogów - nazistów (bo klimat gry, w której zdobywa się futurystyczną kwaterę Hitlera, jest tu odczuwalny) z dość prostą logiką: najpierw strzelają, potem biegną w stronę graczy. Jak na grę ameri jest dość dużo myślenia strategicznego, kogo najlepiej ukatrupić na początku (i kim). W grze jest 10 scenariuszy z takim samym ustawieniem planszy, więc regrywalność jest ograniczona. Dla mnie na plus jest tutaj spokój. W porównaniu do np. Zombicide nie ma kaskadowego przyrostu wrogów, można ich wykańczać według ustalonego na początku planu. Losowość jest skutecznie niwelowana przez przedmioty i umiejętności postaci. Jednocześnie wspomniany już klimat i grafiki są bardzo przyjemne. Zasady dość łatwo przyswoić i zapamiętać (nawet młodszym graczom). Gdyby nie długość kampanii i upierdliwość w szukaniu figurek, ocena mogłaby być maksymalna.