881 r. n.e., Skandynawia. Okrutny i egoistyczny wiking jarl, Ulric Czarne Serce rządził swoimi ziemiami w Norwegii żelazną ręką. Owładnięty obsesją na punkcie nieśmiertelności i pragnieniem stworzenia dynastii, która przetrwa wieczność, Ulric prowadził rządy pełne praktyk okultystycznych. Pod koniec życia zlecił budowę ogromnej, labiryntowej struktury pod przyszłym Tumulusem (kurhanem) na pobliskiej wyspie. Struktura ta miała wykorzystywać magię hugr, by zapewnić mu życie wieczne i mroczne moce. Oburzony i przerażony działaniami na wyspie, jego własny lud zbuntował się przeciwko niemu. Choć setki ludzi zginęły wewnątrz budowli, udało się uwięzić Ulrica i wprowadzić go w zaczarowany sen.
Mija 100 lat od tych wydarzeń... Rok 992 n.e. Irlandzcy misjonarze, w towarzystwie niewielkiej siły najemników, przybywają do Norwegii, by głosić wiarę jej ludowi. Trafiają na wyspę Ulrica Czarne Serce. Przyciągnięci mocą emanującą spod ziemi, nieświadomie budują klasztor na miejscu starego królewskiego grobowca. Wkrótce po Skandynawii zaczynają krążyć plotki niesione morską bryzą: mnisi z tej wyspy są skażeni i zepsuci. Nikt, kto się tam uda, nie wraca. Mówi się nawet, że mnisi porywają nordyckie dzieci do mrocznych rytuałów. Potomkowie tych, którzy niegdyś uwięzili przeklętego króla, słyszą te wieści i decydują, że klasztor musi zostać spalony. Twoja mała grupa elitarnych wojowników zostaje wysłana z misją, lecz gdy zbliżacie się do wyspy, burza przewraca wasz statek, topiąc wielu a wyrzucając ocalałych na brzeg. Ulric Czarne Serce się budzi. Na wyspie panuje chaos, klasztor leży w ruinie, nieświęci nieumarli mnisi błąkają się po korytarzach, a Draugrowie nawiedzają katakumby poniżej. Zbierasz tych, którzy przetrwali burzę - chrześcijańskich żołnierzy i mnichów, którym udało się uniknąć potępienia. Pod ponurym niebem i z wzburzonym morzem za plecami, twoja grupa wojowników rusza w głąb krainy Cieni Jarla...
Wrota Niflheimu to kooperacyjny/solodungeon crawler osadzony w świecie nordyckich wojowników - Wikingów, z narracyjną kampanią w stylu RPG, rozgrywaną bezpośrednio w księdze scenariuszy. Twoi bohaterowie to zaprawieni w walce wojownicy, usiłujący zamknąć bramy oddzielające nasz świat od tego piekielnego. Bohaterowie muszą ze sobą współpracować, by znaleźć najlepszą ścieżkę do zwycięstwa, a każdy scenariusz przynosi coraz to nowe opcje do wyboru... Gra toczy się poprzez rozgrywanie połączonych ze sobą fabularnie scenariuszy, tworzą- cych jedną, spójną historię.
Jak graliśmy:
Co myśli Bartek: na 1-2-3 gry i na tym koniec, nie mój klimat (4 / 10)
Przygotowanie
Wydanie Wrót Niflheimu dostępne na rynku to wersja deluxe, która zawiera kilka pudełek dość zgrabnie ujętych w jedno opakowanie. Największe jest pudełko z grą, w pozostałych czterech znalazły się figurki. To akurat fajne rozwiązanie, bo... sprzyja temu żeby z figurek nie korzystać (jeżeli ktoś nie ma takiej potrzeby). Zarówno postaci jak i wrogowie są bowiem w trzech wersjach - pełnowymiarowych figurek, standisów oraz żetonów i każda wersja ma taką samą grafikę. Można więc wybrać, czego będziemy używać. U nas sprawdziło się, że do postaci (zwykle 1-2) używaliśmy figurek, a znacznie liczniejszych wrogów oznaczaliśmy żetonami. Każda postać ma też planszetkę, na której jej parametry oznacza się kołkami. Kołki są niestety za długie (albo planszetka za płytka), przez co zdarza im się wysunąć. Aby zacząć grę, na stole rozkładamy księgę na wybranym scenariuszu (to kampania, więc warto iść po kolei). Zwykle po lewej stronie jest opis fabularny, przygotowanie i wymagania, a po prawej mapa, na której rozmieszczamy różne elementy. To rozwiązanie jest bardzo wygodne, a dodatkowo gra zajmuje wyjątkowo mało miejsca na stole. Poza mapą i planszetkami są jeszcze tylko kości i żetony wrogów. Podczas przygotowania warto odłożyć wszystkie potencjalnie potrzebne znaczniki, bo szukanie ich w trakcie popsuje całą rozgrywkę. Do zapisywania stanu gry jest arkusz kontroli drużyny - niestety tylko w dwóch kopiach, warto od razu sobie go skserować. No i dochodzimy do instrukcji, o której wiele dobrego nie da się powiedzieć. Po pierwsze całość została podzielona na dwie części: samouczek i tom wiedzy. W obu jest to samo (tom wiedzy dodatkowo uzupełniono o wpisy fabularne, opisy postaci i wrogów oraz bardziej rozbudowane scenariusze). Różnica polega na tym, że w tomie wiedzy hasła miały być ułożone alfabetycznie, a w samouczku według pojawiania się w pięciu scenariuszach szkoleniowych. Z tym że kolejność alfabetyczna pozostała według angielskich terminów, przez co w wersji polskiej są one rozrzucone losowo. Moim zdaniem to zupełnie niepotrzebne zdublowanie treści, wystarczyłoby żeby tom wiedzy nazwano księgą przygody i pozostawiono w niej tylko część fabularną. Druga kwestia to wszechobecne skróty. Przykładowe wyjaśnienie działania łuku brzmi: "1KA, ZB 5, MZ 6 7/9 AD-O/R 9/11 WW-O/R" [tłumaczenie: rzuć jedną kością ataku, jeżeli atakujesz z dystansu to wróg może być w zasięgu 5 pól, a za każde kolejne 6 rozpoczętych pól musisz wyrzucić +1 więcej, aby ogłuszyć musisz uzyskać 7 punktów, aby zadać obrażenie 9 punktów; w przypadku walki wręcz to odpowiednio 9 i 11 punktów]. Kafelek jest dość mały i zgrabnie te wartości wyglądają, ale nie zaszkodziłoby używać ikon zamiast skrótów. Zdarzają się też rozbieżności między instrukcją, samouczkiem czy planszetką (samouczek nazywa pewne działanie ogłuszeniem, w tomie wiedzy jest to związanie; zapasy to najprawdopodobniej to samo co zasoby; na planszetce jest nigdzie nie wyjaśniony skrót MP, zapewne to nieprzetłumaczone PR (liczba punktów ruchu). Zresztą same planszetki wyglądają, jakby były prototypem (przykładowo nie wiadomo skąd pojawia się słowo "jeden"). Najlepiej zostały wykonane bronie i zasoby, chociaż zgrzyta mi niebieska mikstura zdrowia (dałbym zieloną) czy czerwona mikstura szybkości (ten kolor to bardziej mikstura siły). Postacie, zarówno w podręczniku jak i na standisach to dość toporne wizualizacje figurki 3D (takie z początku XXI wieku). Podoba mi się natomiast szata graficzna poszczególnych map, są one różnorodne i raczej czytelne. W instrukcji pojawia się też co jakiś czas wzmianka o wersji pudełkowej, tak jakby była planowana też wersja print&play.
Gra
Mimo wielu krytycznych opinii, do gry Wrota Niflheimu podchodziłem początkowo z pozytywnym nastawieniem. Dodatkowo kupiliśmy ją znacznie poniżej ceny katalogowej, więc różne niedociągnięcia z tego powodu można jej wybaczyć. Natomiast ostatecznie nie polubiliśmy się. Ma ona kilka niezaprzeczalnych zalet - pojedynczy scenariusz przeciętnie trwa 20-40 minut i jest to fenomen jak na tego typu gry, gdzie rozgrywka często zajmuje kilka godzin. Scenariuszy jest sporo, ale całościowo jest to gra taktyczna, więc w większości trzeba przejść określoną trasę w najbardziej optymalny sposób, coś gdzieś zdobyć i gdzieś dojść. Rzuty kością i nasze decyzje będą zawsze inne, ale najlepsza droga jest często jedna, więc to raczej gra jednorazowa (a przynajmniej powinna być przerwa przed kolejnym podejściem do kampanii). Fabuły jest bardzo mało, ot wprowadzenie do każdego scenariusza (akapit, może dwa, żeby wiedzieć co się dzieje) i pojawiające się czasem odwołania do wpisów fabularnych. Mroczny klimat jest odczuwalny, ale nie należy nastawiać się na historię. Możemy też podejmować wybory, co dalej. Sama rozgrywka - po przebrnięciu instrukcji i uwzględnieniu mnóstwa mikrozasad - jest stosunkowo łatwa. Rzucamy kością, aby ustalić inicjatywę - my czy wrogowie (tzw. nieumarli). Jeżeli zaczynają bohaterowie, to każda postać deklaruje rodzaj ruchu i dostaje liczbę punktów ruchu do wykorzystania na akcje (ruch, otwarcie drzwi, podniesienie przedmiotu, wymianę ekwipunku). Może też się nie ruszać i wykonać akcję specjalną (aktywację kogoś/czegoś na planszy) albo nastawić się na walkę. Najczęściej, gdy nic nam nie zagraża, to wykonujemy 6 ruchów. Potem następuje tura drugiej strony (nieumarli się przemieszczają albo atakują), na koniec czasem namnażają i przesuwamy się do kolejnej tury. To wszystko. Chociaż nie ma tych etapów dużo, to brakuje mi karty pomocy z checklistą - zdarzało się mi zapomnieć o sprawdzeniu inicjatywy albo przesunięciu na koniec znacznika na torze rund. Najbardziej wymagająca jest walka, która polega na rzucie kością i otrzymaniu wyniku takiego jak na broni. Samo to jest intuicyjne, ale dochodzą liczne modyfikatory (inna figurka zasłania -2, cel jest poza zasięgiem -1, nie trzymamy broni w drugim ręku +2, mamy umiejętność strzelca +1, biegliśmy w tej turze -2, mamy tarczę +1 itd.), o których trzeba pamiętać. Jednak to przeliczanie wartości nie jest tak częste jak niektórzy sugerowali. Brakuje też kart/kafelków poszczególnych wrogów, które można by wyłożyć i na których byłyby jasno podane parametry nieumarłych - trzeba zerkać do księgi wiedzy albo na wewnętrzną stronę okładki teczki w pudełku.Warto podczas rozgrywki uważać na przedmioty - są one cenne i łatwo je stracić (jeden zły rzut i proca staje się bezużyteczna bez pocisków). Z tym, że nie mamy na to wielkiego wpływu, praktycznie wszystko zależy od rzutu kośćmi. Warto też zaznaczyć, że gra ma samouczek, który co prawda wprowadza wiedzę o grze stopniowo (bez tego bylibyśmy za bardzo przytłoczeni), ale na samą rozgrywkę zostawia nas samych z zasadami (i trzeba szukać odpowiedzi na pojawiające się wątpliwości). Warto też zaznaczyć, że to niestety też gra dla jednej, ewentualnie dwóch osób - więc interakcji za dużo nie doświadczymy. W efekcie Wrota Niflheimu to gra, która jest dość łatwa i szybka, ale nie została chyba wystarczająco dobrze przetestowana przez twórców, w efekcie szybko staje się nużąca. Czytelniejsza instrukcja, karty nieumarłych, nieco mniej liczenia i mogłoby być duuuużo lepiej.
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Zbuduj własną recenzję! Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Wrota Niflheimu - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus, a kiedy kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze jej nie wybrał - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmienia kolor.
w trybie edycji kliknij / na kafelku
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Wrota Niflheimu na Youtube (9):
Poniżej znajdują się youturecenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Game Troll TV
Planszowe Bestie
Planszowe Bestie
Planszowe Bestie
Rzut Kostką
Tryb Solo
Tryb Solo
Wojennik TV
Wojennik TV
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 7.93 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 8.7 / 10
Trudność:
od 14 lat BGG: 3.4 / 5
Instrukcja:
stron: 28 można napisać ją łatwiej
Cena:
od 346 do 457 zł trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Zakupy:
Szukaj na Planszowym Bazarze
Wrażenia
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 8 (ocen: 1)
losowość: 9 (ocen: 1)
emocje: 5.5 (ocen: 2)
niedosyt: 5 (ocen: 1)
estetyka: 3 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Adam L Dobbyns; Tom Frank; Wes Johnson; Marco Pecota rok wydania: 2024 wydano w Polsce: 2026-03-30 wydawnictwo: Czacha Games
Graczy:
1 (rekomendowane) 2
Czas gry:
do 45 minut
Wymiary:
Tematyka:
fantastyka / magia
historia / średniowiecze / renesans / barok
horror / survival / apokalipsa / zombie / potwory
Tryb:
kooperacja
Elementy:
figurki
kafelki
kartka do pisania / rysowania / książka
kości do rzucania
pionki / meple / standisy
planszetki gracza
żetony / sztony
Rodzaj:
ameri | dungeon crawler (kooperacja)
gry jednorazowe
kampania campaign
Mechanizmy:
scenariusze startowe scenario / mission
drzewo umiejętności / awans
księga paragrafów narrative choice
testowanie stat check resolution
wybór akcji action
wykonywanie akcji za grę
zadania / wydarzenia w trakcie gry events
zbieranie ekwipunku
zmienna kolejność faz gry / gracza time track
gra nad stołem / rozmowy jawne
interakcja pozytywna / wsparcie / wymiana
ruch po siatce grid movement
pozostań w grze / kto się nie pomyli
zrealizuj cel scenariusza
Kategorie:
PLANSZEO: Figurki, Gra kooperacyjna, Gra przygodowa, Fantasy, Horror, Zombie, Średniowiecze
na 1-2-3 gry i na tym koniec, nie mój klimat (4 / 10)
Przygotowanie
Wydanie Wrót Niflheimu dostępne na rynku to wersja deluxe, która zawiera kilka pudełek dość zgrabnie ujętych w jedno opakowanie. Największe jest pudełko z grą, w pozostałych czterech znalazły się figurki. To akurat fajne rozwiązanie, bo... sprzyja temu żeby z figurek nie korzystać (jeżeli ktoś nie ma takiej potrzeby). Zarówno postaci jak i wrogowie są bowiem w trzech wersjach - pełnowymiarowych figurek, standisów oraz żetonów i każda wersja ma taką samą grafikę. Można więc wybrać, czego będziemy używać. U nas sprawdziło się, że do postaci (zwykle 1-2) używaliśmy figurek, a znacznie liczniejszych wrogów oznaczaliśmy żetonami. Każda postać ma też planszetkę, na której jej parametry oznacza się kołkami. Kołki są niestety za długie (albo planszetka za płytka), przez co zdarza im się wysunąć. Aby zacząć grę, na stole rozkładamy księgę na wybranym scenariuszu (to kampania, więc warto iść po kolei). Zwykle po lewej stronie jest opis fabularny, przygotowanie i wymagania, a po prawej mapa, na której rozmieszczamy różne elementy. To rozwiązanie jest bardzo wygodne, a dodatkowo gra zajmuje wyjątkowo mało miejsca na stole. Poza mapą i planszetkami są jeszcze tylko kości i żetony wrogów. Podczas przygotowania warto odłożyć wszystkie potencjalnie potrzebne znaczniki, bo szukanie ich w trakcie popsuje całą rozgrywkę. Do zapisywania stanu gry jest arkusz kontroli drużyny - niestety tylko w dwóch kopiach, warto od razu sobie go skserować. No i dochodzimy do instrukcji, o której wiele dobrego nie da się powiedzieć. Po pierwsze całość została podzielona na dwie części: samouczek i tom wiedzy. W obu jest to samo (tom wiedzy dodatkowo uzupełniono o wpisy fabularne, opisy postaci i wrogów oraz bardziej rozbudowane scenariusze). Różnica polega na tym, że w tomie wiedzy hasła miały być ułożone alfabetycznie, a w samouczku według pojawiania się w pięciu scenariuszach szkoleniowych. Z tym że kolejność alfabetyczna pozostała według angielskich terminów, przez co w wersji polskiej są one rozrzucone losowo. Moim zdaniem to zupełnie niepotrzebne zdublowanie treści, wystarczyłoby żeby tom wiedzy nazwano księgą przygody i pozostawiono w niej tylko część fabularną. Druga kwestia to wszechobecne skróty. Przykładowe wyjaśnienie działania łuku brzmi: "1KA, ZB 5, MZ 6 7/9 AD-O/R 9/11 WW-O/R" [tłumaczenie: rzuć jedną kością ataku, jeżeli atakujesz z dystansu to wróg może być w zasięgu 5 pól, a za każde kolejne 6 rozpoczętych pól musisz wyrzucić +1 więcej, aby ogłuszyć musisz uzyskać 7 punktów, aby zadać obrażenie 9 punktów; w przypadku walki wręcz to odpowiednio 9 i 11 punktów]. Kafelek jest dość mały i zgrabnie te wartości wyglądają, ale nie zaszkodziłoby używać ikon zamiast skrótów. Zdarzają się też rozbieżności między instrukcją, samouczkiem czy planszetką (samouczek nazywa pewne działanie ogłuszeniem, w tomie wiedzy jest to związanie; zapasy to najprawdopodobniej to samo co zasoby; na planszetce jest nigdzie nie wyjaśniony skrót MP, zapewne to nieprzetłumaczone PR (liczba punktów ruchu). Zresztą same planszetki wyglądają, jakby były prototypem (przykładowo nie wiadomo skąd pojawia się słowo "jeden"). Najlepiej zostały wykonane bronie i zasoby, chociaż zgrzyta mi niebieska mikstura zdrowia (dałbym zieloną) czy czerwona mikstura szybkości (ten kolor to bardziej mikstura siły). Postacie, zarówno w podręczniku jak i na standisach to dość toporne wizualizacje figurki 3D (takie z początku XXI wieku). Podoba mi się natomiast szata graficzna poszczególnych map, są one różnorodne i raczej czytelne. W instrukcji pojawia się też co jakiś czas wzmianka o wersji pudełkowej, tak jakby była planowana też wersja print&play.
Gra
Mimo wielu krytycznych opinii, do gry Wrota Niflheimu podchodziłem początkowo z pozytywnym nastawieniem. Dodatkowo kupiliśmy ją znacznie poniżej ceny katalogowej, więc różne niedociągnięcia z tego powodu można jej wybaczyć. Natomiast ostatecznie nie polubiliśmy się. Ma ona kilka niezaprzeczalnych zalet - pojedynczy scenariusz przeciętnie trwa 20-40 minut i jest to fenomen jak na tego typu gry, gdzie rozgrywka często zajmuje kilka godzin. Scenariuszy jest sporo, ale całościowo jest to gra taktyczna, więc w większości trzeba przejść określoną trasę w najbardziej optymalny sposób, coś gdzieś zdobyć i gdzieś dojść. Rzuty kością i nasze decyzje będą zawsze inne, ale najlepsza droga jest często jedna, więc to raczej gra jednorazowa (a przynajmniej powinna być przerwa przed kolejnym podejściem do kampanii). Fabuły jest bardzo mało, ot wprowadzenie do każdego scenariusza (akapit, może dwa, żeby wiedzieć co się dzieje) i pojawiające się czasem odwołania do wpisów fabularnych. Mroczny klimat jest odczuwalny, ale nie należy nastawiać się na historię. Możemy też podejmować wybory, co dalej. Sama rozgrywka - po przebrnięciu instrukcji i uwzględnieniu mnóstwa mikrozasad - jest stosunkowo łatwa. Rzucamy kością, aby ustalić inicjatywę - my czy wrogowie (tzw. nieumarli). Jeżeli zaczynają bohaterowie, to każda postać deklaruje rodzaj ruchu i dostaje liczbę punktów ruchu do wykorzystania na akcje (ruch, otwarcie drzwi, podniesienie przedmiotu, wymianę ekwipunku). Może też się nie ruszać i wykonać akcję specjalną (aktywację kogoś/czegoś na planszy) albo nastawić się na walkę. Najczęściej, gdy nic nam nie zagraża, to wykonujemy 6 ruchów. Potem następuje tura drugiej strony (nieumarli się przemieszczają albo atakują), na koniec czasem namnażają i przesuwamy się do kolejnej tury. To wszystko. Chociaż nie ma tych etapów dużo, to brakuje mi karty pomocy z checklistą - zdarzało się mi zapomnieć o sprawdzeniu inicjatywy albo przesunięciu na koniec znacznika na torze rund. Najbardziej wymagająca jest walka, która polega na rzucie kością i otrzymaniu wyniku takiego jak na broni. Samo to jest intuicyjne, ale dochodzą liczne modyfikatory (inna figurka zasłania -2, cel jest poza zasięgiem -1, nie trzymamy broni w drugim ręku +2, mamy umiejętność strzelca +1, biegliśmy w tej turze -2, mamy tarczę +1 itd.), o których trzeba pamiętać. Jednak to przeliczanie wartości nie jest tak częste jak niektórzy sugerowali. Brakuje też kart/kafelków poszczególnych wrogów, które można by wyłożyć i na których byłyby jasno podane parametry nieumarłych - trzeba zerkać do księgi wiedzy albo na wewnętrzną stronę okładki teczki w pudełku.Warto podczas rozgrywki uważać na przedmioty - są one cenne i łatwo je stracić (jeden zły rzut i proca staje się bezużyteczna bez pocisków). Z tym, że nie mamy na to wielkiego wpływu, praktycznie wszystko zależy od rzutu kośćmi. Warto też zaznaczyć, że gra ma samouczek, który co prawda wprowadza wiedzę o grze stopniowo (bez tego bylibyśmy za bardzo przytłoczeni), ale na samą rozgrywkę zostawia nas samych z zasadami (i trzeba szukać odpowiedzi na pojawiające się wątpliwości). Warto też zaznaczyć, że to niestety też gra dla jednej, ewentualnie dwóch osób - więc interakcji za dużo nie doświadczymy. W efekcie Wrota Niflheimu to gra, która jest dość łatwa i szybka, ale nie została chyba wystarczająco dobrze przetestowana przez twórców, w efekcie szybko staje się nużąca. Czytelniejsza instrukcja, karty nieumarłych, nieco mniej liczenia i mogłoby być duuuużo lepiej.