Zaklinacze cienia

• Co myśli Bartek:
  niech zostanie w kolekcji, można co jakiś czas zagrać (7 / 10)

Przygotowanie
Stylistyka gry Zaklinacze cienia to zdecydowanie jej mocna strona. Całość jest wydana kolorowo, grafiki postaci przypominają nieco pokemony. Mamy unikalne kości, dwustronne (przed i po przemianie) planszetki postaci mają koła-liczniki poziomu życia i mocy. całość jest dobrej jakości. Fajne meple, na których jest smoczątko, wilczek, lisek i z jakiegoś powodu aksolotl. To co zgrzyta to ikonografia - zarówno kolory utrzymane w jednej tonacji jak i symbole (klejnoty, kule, cząstki, kryształy) są trudne do zapamiętania i rozróżnienia. Żeby rozgrywkę przygotowć, trzeba rozłożyć kafelki (3 + przypisane do graczy), każdy gracz otrzymuje figurkę i planszetkę postaci i ustawia odpowiednio poziomy, trzeba też przetasowć kilka stosów kart. Nieco problemów może sprawiać znalezienie kafelka postaci, bo trzeba rozpoznać co jest na tle planszetki i znaleźć podobne elementy na jednym z kafelków. A są to dość abstrakcyjne krajobrazy. Każdy kafelek ma inną umiejętność i - co jest słabe - opis tych umiejętności jest na dołączonej karcie. Dość często trzeba tam sięgać, więc lepszym rozwiązaniem byłoby oznaczenie tego na kafelkach czy chociaż na kartach pomocy gracza. W instrukcji (która poza tym jest całkiem czytelna) też opisu tych umiejętności nie ma. Bardzo za to można pochwalić wykonanie pudełka, jest optymalnej wielkości i ma dedykowaną wypraskę na kości, karty, nawet znaczniki, super!

Gra
Etapy rozgrywki u każdego gracza są takie same i całkiem czytelne. Zaczyna się od rzutu kośćmi, na których wypadają zasoby. Następnie wykonujemy cztery akcje, wśród których jest m.in. ruch między kafelkami, zdobycie karty (z kafelka, na którym jest postać, trzeba zapłacić wskazane na karcie zasoby) czy rzucenie zaklęcia z posiadanych kart (każde raz na rundę). Każdy gracz ma pięć slotów na karty oraz szósty na kartę towarzysza. Tego ostatniego otrzymuje się w momencie przemiany postaci w "tego złego" - na przykład ze smoczątka w potężnego smoka. Całkiem zgrabnym pomysłem jest zmiana strony planszetki, po drugiej stronie jest opisana superumiejętność (zbieramy na nią tytułowe cząstki cienia) oraz już prawidłowo ustawione liczniki. Natomiast nie do końca czuję klimat celu w tej grze - to gra bitewna i trzeba po prostu przeżyć dłużej niż inni. Negatywnej interakcji jest całkiem sporo, w końcu większość kart zadaje obrażenia (pozostałe albo rozmnażają czy przemieniają zasoby albo dodają zasoby, ewentualnie są karty przeciwzaklęć, które pozwalają obronić się w niektórych sytuacjach). Kart jest dużo, ale w praktyce są monotonne. Z tego powodu rozgrywka jest bardzo schematyczna i może dość szybko się znudzić (tak było w moim przypadku). Dużo do gry wniosły czarne kryształy, które możemy otrzymać z rzutu kością. Zadają one obrażenie na koniec tury, ale możemy je odrzucać poświęcając jedną akcję (ochrony). Dzięki temu, mimo że zawsze kości można przerzucić, istnieje ryzyko takiej porażki. Patrząc sumarycznie mamy dość dużą kontrolę nad tym co się dzieje: przeciwzaklęcia, akcja ochrony, przerzuty, kafelek pełnej obrony - chociaż trzeba być na nim w pojedynkę. Trzeba cenić punkty życia, bo dość szybko maleją, a sama rozkrywka jest stosunkowo dynamiczna i krótka. Trzeba rozsądnie się przemieszczać, bo jest raptem kilka kafelków. Istnieje też możliwość, że gracze zmówią się przeciwko jednej osobie i wtedy ciężko coś z tym zrobić. Podczas rozgrywki wychodzi w praktyce kilka niedogodności, przykładowo żetony zasobów kompletnie nie są potrzebne, bo wystarczy to pamiętać (muszą być użyte w tej samej rundzie). Możliwości kart zaklęć i towarzyszy nie są do końca zbalansowane (chociaż te ostatnie mają poziomy) i może się trafić naprawdę silna karta. Generalnie jest to dość dobry tytuł, zwłaszcza dla początkujących graczy, natomiast może przynudzić. Gdyby karty, kafelki czy postaci bardziej zróżnicować, może byłoby lepiej...