Pergola

• Co myśli Agnieszka:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

• Co myśli Bartek:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

Przygotowanie
Co by nie mówić, Pergola to śliczna gra i twórcy naprawdę się postarali, żeby można było poczuć smak tworzenia własnego ogrodu. Dzieje się tak, ponieważ nie ma tutaj klasycznych plansz czy planszetek - elementy (większość) można rozmieszczać tak jak akurat pasuje. Elementów tych jest też mnóstwo i na pierwszy rzut oka mogą sprawiać (częściowo mylne) wrażenie przytłaczających. Żeby przygotować grę, każdy z graczy otrzymuje planszę złożoną z trzech części, kafelek opisujący zasady punktacji - i jest on kluczowy, plastikową doniczkę, nieco żetonów (żeton budki lęgowej dla ptaków pozwala rozpoznać, kto ma jaki kolor). Z kolei w części wspólnej umieszczamy wyjmowaną wypraskę z roślinami, owadami i lampionami - pośrodku której jest miejsce na staw. Bez niej porządkowanie elementów trwałoby niemiłosiernie długo, natomiast kluczową wadą jest brak przykrywki. Mimo, że miejsca na elementy w pudełku są dobrze dopasowane, to jednak żetony potrafią się rozsypać, gdy gra stoi pionowo. Jest też duża doniczka, którą napełniamy narzędziami w zależności od liczby graczy oraz pomniejsze elementy. Jeżeli chodzi o instrukcję, to sama w sobie jest czytelna, natomiast gra ma mnóstwo dróg punktacji i ich opisanie na początku nieco przeraża. Zwłaszcza dla osób, które muszą nagle odróżniać magnolię od powojnika. Natomiast w praktyce rozgrywka sprowadza się do kafelka punktacji - na nim jest wszystko co ważne. Najsłabszym elementem jest notes punktacji - mały, wąski, jednostronny pasek z ikonami dla każdego gracza.

Gra
Rozgrywka, oprócz tego że jest bardzo spokojna, ma też głęboki sens. Jak to podczas pracy ogrodowej, zaczynamy od dobrania narzędzia (jedno z czterech). Ikony na narzędziu wskazują, które dwa elementy dobieramy i umieszczamy w ogrodzie. Jeżeli to roślina, musi rosnąć według zasad (np. lawenda tworzy pary po dwa listki i wtedy można dobrać gratis kwiat albo... ważkę). Jeżeli to owad to siada na określonych kwiatach, a jak takich nie ma, to sobie po prostu lata po ogrodzie. I tu znowu spostrzeżenie, że to uroczo wygląda. Może też być lampion, dający bonusy. Potem wykonujemy akcję na polu, gdzie leżało narzędzie - dzięki niej najczęściej dostajemy dodatkowe owady, możemy też istniejące owady przemieszczać między kwiatami. I na koniec uzupełniamy narzędzia do czterech. Gra się w Pergolę bardzo dynamicznie, a ponieważ nie ma tu żadnych interakcji między graczami, nie ma też przestojów - wystarczy zapamiętać jaką się miało akcję i przekazać ruch kolejnej osobie - a samemu optymalizować swoje działania. Tur jest zawsze 15 i mimo że wydaje się to dużo, to w rzeczywistości gra skończy się szybciej niż powinna (będzie syndrom, że gdyby były jeszcze ze dwie tury...). Przede wszystkim dlatego, że dobór elementów jest losowy i może zabraknąć akcji/owadów/kwiatów na których nam zależy. Natomiast gra bardzo mocno premiuje specjalizację w danej roślinie czy danej grupie owadów (najczęściej musimy zebrać wskazane zestawy). Również niektóre grupy są ważniejsze i lepiej punktują (pierwsza ważka, kwiat lawendy), ale gra jest dobrze zbalansowana i różne drogi dają zbliżony wynik. Jak wspomniałem na początku, gra jest dedykowana osobom ceniącym spokój - nie ma rywalizacji, a ponadto praktycznie za każde działanie dostanie się jakieś punkciki. W Pergolę grało mi się zaskakująco przyjemnie i utworzenie za każdym razem innego ogrodu na pewno jest satysfakcjonujące. Natomiast nieco przeraża mnie możliwość zgubienia tej drobnicy żetonów, kafelków, narzędzi, owadów (te dodatkowo są niestety jednostronne) czy liści. Solidny tytuł - ale nie jedyny. Są też inne, równie dobre gry o tej tematyce, które lubimy (Łąka, Doniczki, Pola kwiatów).