Gracze wcielają się w role koneserów malarstwa starających się zaimponować kolegom po fachu poprzez utworzenie najznamienitszej kolekcji dzieł! Gracze będą licytować obrazy, a następnie wieszać je w osobistej galerii w swojej rezydencji, starając się wzbudzić zazdrość lokalnego środowiska artystycznego. Koneserzy muszą się jednak strzec! Moda bywa kapryśna, a trendy trudne do przewidzenia. Obrazy niewylicytowane przez graczy trafiają do muzeum, co w znaczący sposób wpływa na wartość ich osobistych kolekcji. Czyja kolekcja znajdzie się na ustach całego miasta?
Jak graliśmy:
Co myśli Agnieszka: dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Co myśli Bartek: dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie Art Society to gra o tworzeniu na ścianie (czyli na planszetce gracza) tableau z reprodukcji obrazów. Chociaż reprodukcja to niekoniecznie dobre słowo, bo autorzy gry poukrywali różne smaczki w galerii. Przykładowo zamiast Damy z gronostajem mamy damę z jakąś wydrą. Obrazy są całkiem przyjemne, jest ich dużo i są w różnych rozmiarach. Te najmniejsze są jednak mało czytelne. Obrazy mieszczą się w dobrze pasującej welurowej wyprasce (pudełko jest dopasowane do zawartości, dzięki czemu obrazy się nie wysypują przy przenoszeniu) i używaliśmy jej podczas gry, bezpośrednio wyjmując z niej dzieła. Poza tym są elementy dekoracyjne (małe i wąskie, których celem jest zapełnianie dziur i dawanie dodatkowych punktów), plansza punktacji, plansze gracza oraz dość cienkie i delikatne karty do licytacji w kształcie podnoszonych tabliczek. Z kolei kafelki obrazów i planszetki to gruba tektura. Widać więc, że wykonanie jest w większości bardzo dobre, ale nieco nierównomierne. Przygotowanie gry to rozdanie graczom planszetek, obrazów startowych i 20 tabliczek. Natomiast - aby to było takie łatwe na początku - to składanie musi być zdecydowanie czasochłonne. Każdy obraz należy włożyć do przegródki o jego kształcie i wartości, podzielić według rozmiaru elementy dekoracyjne oraz posortować kolejno cztery zestawy tabliczek. Łącznie zajmuje to kilkanaście minut. Są w grze elementy, bez których można się obejść - jak chmurki licytacyjne (my wybieraliśmy obrazy z pudełka, pomijając ten krok), znacznik pierwszego gracza i tarcze graczy (to można spokojnie pamiętać) czy dokładanie obrazów w muzeum po obu stronach. Zdecydowanie brakuje natomiast notesu punktacji na koniec - bo kategorii do sumowania jest sporo. Aha, i warto wspomnieć o pudełku, które jest dwuwarstwowe - obrazy są na nim zagłębione, jak w prawdziwych ramach.
Gra Zacznę może do tego, że moim zdaniem przyjemność z gry jest większa niż wydawała się na początku po zobaczeniu pudełka i przeczytaniu instrukcji. Da się tutaj pójść różnymi strategiami i nie ma natłoku kwestii, na które trzeba zwracać uwagę. Schemat gry jest prosty. W swojej turze gracz wybiera zakryte obrazy według preferencji wielkości i kształtu (liczba graczy + 1) i je odkrywa. Następnie gracze licytują kolejność dobierania obrazu. Wielkiej strategii tu nie ma - jeżeli tylko konkretny obraz nam pasuje, staramy się wylicytować pierwszeństwo, jeżeli jest nam obojętne (zwykle na początku gry) to dajemy najniższe oferty. Potem kolejno dobieramy po jednym obrazie i umieszczamy na planszy. Większość reguł jest podobna jak w abstraktach - muszą obrazy mieć prawidłową orientację, mieścić się na ścianie i sąsiadować ze sobą. Natomiast aby zyskać najwięcej punktów staramy się, aby sąsiednie ramy obrazów były tego samego rodzaju (za to dostajemy elementy dekoracyjne - one przynoszą sporo punktów i zajmują mało miejsca, więc to ważna kwestia) i jednocześnie obrazy z tej samej kategorii (cztery kolory pod obrazem) ze sobą nie sąsiadowały. Są jeszcze poboczne kryteria, jak narożniki i linia widoku. Najwięcej punktów dają obrazy z kategorii o największym prestiżu. Natomiast w trakcie gry nie wiemy, która kategoria będzie miała największy prestiż. Ten zwiększają kategorię obrazów, których nikt nie wybrał (kategoria przesuwa się o wartość tego obrazu na rewersie). Czyli innymi słowy najrzadziej wybierane kategorie będą najlepiej punktowane. I tutaj dzieje się głębsza strategia, bo możemy celowo licytować słabo, dobierać na końcu i wpływać na kategorie generujące prestiż. Maksymalnie jest 20 rund, ale gra skończy się wcześniej jak ktoś uzupełni całą ścianę albo ktoś dwukrotnie nie będzie mógł dobrać obrazu. Z ostatnim jest związane bardzo przydatne działanie, którego początkowo nie rozumiałem. Gdy nie możemy zmieścić obrazu na ścianie, możemy wymienić w ramach tej samej kategorii z obrazem z muzeum. Chodzi o to, żeby gracz, który potrzebuje obecnie duże obrazy (tak je dobiera w swojej turze), nie zakończył przedwcześnie gry innym graczom (mają obrazy bardziej rozproszone i te ogromne już się nie zmieszczą). Gra na pewno jest dobrze przemyślana i zbalansowana. Jest to abstrakt i to całkiem przyjemny, zarówno pod względem tempa gry, wyglądu jak i stylu gry. Znikoma interakcja występuje w podbieraniu obrazów podczas licytacji. To mocna pozycja - natomiast niekoniecznie unikatowa.
Plusy i minusy - multiwersum opinii:
Każdy kafelek to jedna kwestia, która pojawia się w recenzjach planszówek. Uważasz, że jest to zaleta gry Art Society - postaw plusa (kolor zielony). Jeżeli to wada, daj minusa (kolor czerwony). Żółte kafelki pojawią się wtedy, gdy będzie podobna liczba głosów na plus i na minus. Kwestia nie ma znaczenia lub nikt jeszcze o niej nic nie powidział - będzie kolor szary. Jeżeli Twoja ocena przeważy, kafelek od razu zmieni kolor. Nie oceniaj wszystkich 42 kategorii, bo padniesz szybciej niż grając w Voidfall. Najlepiej zaznacz tylko te wady i zalety, które przychodzą Ci do głowy po rozgrywce.
→Wykonanie
Wygląd graficzny
Jakość wykonania komponentów
Czytelność symboli
Organizacja pudełka, wypraska
Szybkość rozkładania i składania
Gra zajmuje niewiele miejsca na stole
Opłacalność ceny do zawartości
↓
→Nauka zasad
Przyjazna i zrozumiała instrukcja
Poziom skomplikowania zasad
Różnorodność elementów gry
Niewiele zasad do pamiętania i liczenia
Przydatne karty pomocy
Łatwy powrót po przerwie
Niski próg wejścia / przystępna gra
↓
→Dopasowanie
Dopracowany balans elementów, frakcji
Dobra gra solo (i dobra automa)
Dobra gra dwuosobowa
Dobra gra w dużych grupach (4+)
Możliwość zróżnicowania poziomu trudności
Odpowiedni wzrost trudności podczas gry
Gra jest kompletna bez kupowania dodatków
↓
→Interakcja
Odpowiedni poziom losowości, kontrola nad nią
Szansa na wygraną do końca
Przyjemna interakcja z innymi graczami
Dopracowana rywalizacja (bez frustracji)
Dopracowana kooperacja (temat gracza alfa)
Dopracowanie mechanik ukrytych elementów/ról
Towarzyski charakter rozgrywki
↓
→Wrażenia
Odczuwalny klimat gry
Spójność wyglądu, mechaniki i tematyki
Odczuwalne emocje, też napięcie i niepewność
Duża regrywalność
Różnorodność dróg do zwycięstwa
Możliwość wczucia się w rozgrywkę
Innowacyjny charakter gry
↓
→Rozgrywka
Odpowiednio dobrany czas rozgrywki
Płynność gry (bez przestojów)
Głębia strategiczna, planowanie ruchów do przodu
Dopieszczenie mechanik
Decyzyjność, poczucie że mam wpływ na grę
Satysfakcjonujące zależności i kombosy
Ogólne zadowolenie z gry
↓
Gra Art Society na Youtube:
Poniżej znajdują się youtu-recenzje większości kanałów o planszówkach, które można od razu obejrzeć. Nie ma znanej Ci recenzji albo nawet całego kanału? Napisz do nas (adres w stopce).
Coś o Planszówkach
Ekipa przy Planszy
Game Troll TV
MadzioraGra
Plansze w Parze
Planszowe Newsy
Planszowe Newsy
SMGP Kości
Zaku BoardGames
Co warto wiedzieć?
BGG:
Ocena: 7.48 / 10
PLANSZEO:
Ocena: 8 / 10
POCZTA PLANSZÓWKOWA:
Popularność gry Art Society wynosi 28%. Spróbuj!
Trudność:
od 10 lat praktycznie niezależna językowo BGG: 1.87 / 5
Instrukcja:
stron: 8 przyjazna do czytania
Cena:
od 150 do 285 zł trend cenowy:wartość przed premierą dotyczy przedsprzedaży
Co myślisz?
przesuń suwaki i wybierz Zapisz
klimat: 8 (ocen: 1)
losowość: 1 (ocen: 1)
emocje: 2 (ocen: 1)
niedosyt: 8 (ocen: 1)
estetyka: 11 (ocen: 1)
Zapisz
Wydanie:
autorzy: Mitch Wallace (II) rok wydania: 2023 wydano w Polsce: 2024-09-28 wydawnictwo: Lucky Duck Games
Graczy:
2 3 4 (rekomendowane)
Czas gry:
do 60 minut
Wymiary:
wielkość pudełka: duże wymiary pudełka: 26.9 x 26.9 x 7.4 cm waga: 1.38 kg koszulki: 63 x 88 mm
Tematyka:
kultura / sztuka
Tryb:
rywalizacja
Elementy:
kafelki
planszetki gracza
żetony / sztony
Rodzaj:
towarzyskie | abstrakcyjne
wiedza / opinie | edukacyjne / dla dzieci / rodzinne
Mechaniki:
rozbudowywanie zestawu tableau building
wykładanie kafelków tile placement
Mechanizmy:
gry z obrazami
prosta plansza
rynek / targowisko market
dopasowanie / tworzenie układu
wybierz z przekazanych do wspólnej puli open draft
długie oczekiwanie na turę downtime
licytacje / aukcje ladder climbing
gra na czas / kto pierwszy
sałatka punktowa
Kategorie:
PLANSZEO: Budowanie wzorów, Układanie elementów
BGG: Auction / Bidding, Auction: Sealed Bid, Constrained Bidding, End Game Bonuses, Grid Coverage, Open Drafting, Pattern Building, Selection Order Bid, Tile Placement, Puzzle, Family Games, Strategy Games, Admin: Better Description Needed!, Category: DIZED Tutorial, Digital Implementations: Tabletopia, Misc: Watch It Played How To Videos, Organizations: Game Designers of North Carolina, Theme: Art, Theme: Fine Art and Art Museums, Theme: Painting / Paintings, Theme: Rooms: Interiour Design, Home Decoration, Tidying
jakaplanszowka.pl
dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)
Przygotowanie
Art Society to gra o tworzeniu na ścianie (czyli na planszetce gracza) tableau z reprodukcji obrazów. Chociaż reprodukcja to niekoniecznie dobre słowo, bo autorzy gry poukrywali różne smaczki w galerii. Przykładowo zamiast Damy z gronostajem mamy damę z jakąś wydrą. Obrazy są całkiem przyjemne, jest ich dużo i są w różnych rozmiarach. Te najmniejsze są jednak mało czytelne. Obrazy mieszczą się w dobrze pasującej welurowej wyprasce (pudełko jest dopasowane do zawartości, dzięki czemu obrazy się nie wysypują przy przenoszeniu) i używaliśmy jej podczas gry, bezpośrednio wyjmując z niej dzieła. Poza tym są elementy dekoracyjne (małe i wąskie, których celem jest zapełnianie dziur i dawanie dodatkowych punktów), plansza punktacji, plansze gracza oraz dość cienkie i delikatne karty do licytacji w kształcie podnoszonych tabliczek. Z kolei kafelki obrazów i planszetki to gruba tektura. Widać więc, że wykonanie jest w większości bardzo dobre, ale nieco nierównomierne. Przygotowanie gry to rozdanie graczom planszetek, obrazów startowych i 20 tabliczek. Natomiast - aby to było takie łatwe na początku - to składanie musi być zdecydowanie czasochłonne. Każdy obraz należy włożyć do przegródki o jego kształcie i wartości, podzielić według rozmiaru elementy dekoracyjne oraz posortować kolejno cztery zestawy tabliczek. Łącznie zajmuje to kilkanaście minut. Są w grze elementy, bez których można się obejść - jak chmurki licytacyjne (my wybieraliśmy obrazy z pudełka, pomijając ten krok), znacznik pierwszego gracza i tarcze graczy (to można spokojnie pamiętać) czy dokładanie obrazów w muzeum po obu stronach. Zdecydowanie brakuje natomiast notesu punktacji na koniec - bo kategorii do sumowania jest sporo. Aha, i warto wspomnieć o pudełku, które jest dwuwarstwowe - obrazy są na nim zagłębione, jak w prawdziwych ramach.
Gra
Zacznę może do tego, że moim zdaniem przyjemność z gry jest większa niż wydawała się na początku po zobaczeniu pudełka i przeczytaniu instrukcji. Da się tutaj pójść różnymi strategiami i nie ma natłoku kwestii, na które trzeba zwracać uwagę. Schemat gry jest prosty. W swojej turze gracz wybiera zakryte obrazy według preferencji wielkości i kształtu (liczba graczy + 1) i je odkrywa. Następnie gracze licytują kolejność dobierania obrazu. Wielkiej strategii tu nie ma - jeżeli tylko konkretny obraz nam pasuje, staramy się wylicytować pierwszeństwo, jeżeli jest nam obojętne (zwykle na początku gry) to dajemy najniższe oferty. Potem kolejno dobieramy po jednym obrazie i umieszczamy na planszy. Większość reguł jest podobna jak w abstraktach - muszą obrazy mieć prawidłową orientację, mieścić się na ścianie i sąsiadować ze sobą. Natomiast aby zyskać najwięcej punktów staramy się, aby sąsiednie ramy obrazów były tego samego rodzaju (za to dostajemy elementy dekoracyjne - one przynoszą sporo punktów i zajmują mało miejsca, więc to ważna kwestia) i jednocześnie obrazy z tej samej kategorii (cztery kolory pod obrazem) ze sobą nie sąsiadowały. Są jeszcze poboczne kryteria, jak narożniki i linia widoku. Najwięcej punktów dają obrazy z kategorii o największym prestiżu. Natomiast w trakcie gry nie wiemy, która kategoria będzie miała największy prestiż. Ten zwiększają kategorię obrazów, których nikt nie wybrał (kategoria przesuwa się o wartość tego obrazu na rewersie). Czyli innymi słowy najrzadziej wybierane kategorie będą najlepiej punktowane. I tutaj dzieje się głębsza strategia, bo możemy celowo licytować słabo, dobierać na końcu i wpływać na kategorie generujące prestiż. Maksymalnie jest 20 rund, ale gra skończy się wcześniej jak ktoś uzupełni całą ścianę albo ktoś dwukrotnie nie będzie mógł dobrać obrazu. Z ostatnim jest związane bardzo przydatne działanie, którego początkowo nie rozumiałem. Gdy nie możemy zmieścić obrazu na ścianie, możemy wymienić w ramach tej samej kategorii z obrazem z muzeum. Chodzi o to, żeby gracz, który potrzebuje obecnie duże obrazy (tak je dobiera w swojej turze), nie zakończył przedwcześnie gry innym graczom (mają obrazy bardziej rozproszone i te ogromne już się nie zmieszczą). Gra na pewno jest dobrze przemyślana i zbalansowana. Jest to abstrakt i to całkiem przyjemny, zarówno pod względem tempa gry, wyglądu jak i stylu gry. Znikoma interakcja występuje w podbieraniu obrazów podczas licytacji. To mocna pozycja - natomiast niekoniecznie unikatowa.