Kamienna Mandala

• Co myśli Agnieszka:
  dobra gra, lubię ją, ma swoją specyfikę (8 / 10)

• Co myśli Bartek:
  OK - przeciętniak bez emocji, jest dużo lepszych (6 / 10)

Przygotowanie
Jest to abstrakt. Abstrakt ma woreczek z solidnymi sztonami. Sztony zaś trzeba na planszy rozmieścić w kilkudziesięciu stosach losowo po cztery. Przygotowanie zatem chwilę zajmuje, ale przynajmniej jest przyjemne (w dotyku). Poza tym każdy z graczy dostaje planszetkę i dobiera kartę indywidualnej reguły, jest też druga pusta plansza pośrodku. Ikonografia jest prawie! czytelna. Są bowiem dwa rodzaje czarnych pionków (nazywanych z jakiegoś powodu artystami), które mają inny wzór. Twórcy mogliby się minimalnie postarać i faktycznie je zróżnicować, bo w praktyce obie grafiki są prawie takie same. Natomiast poza tym kolory, karty reguł i ikony na planszach są jasne.

Gra
Gra jest przyjemna i uspokaja po ciężkim dniu. Jest szybka i łatwa do wytłumaczenia. Ma super sztony. Taki klasyczny abstrakt. Tylko z jakiegoś powodu mnie nie zachwyciła. Rozgrywka polega na tym, że przestawiamy czarny pionek na jakieś wolne miejsce, zbieramy według określonych reguł otaczające go kamienie (sztony) i umieszczamy zebrane kamienie w stosie na jednym z pięciu pól punktowania na swojej planszetce. Albo mając zapełnione min. dwa stosy (z takim samym kolorem na wierzchu) punktujemy je według wytycznych, wreszcie punktujące kamienie kładziemy na torze postępu gry. To co mnie męczy to lekki paraliż decyzyjny i w efekcie duży downtime. Co prawda mam raptem kilka możliwości ruchu, ale właśnie dlatego każdy można sprawdzić i jeszcze przeanalizować kolejność zbierania kamieni i dopasowania do już zebranych. Może klepsydra by nieco pomogła? Po drugie we znaki daje się losowość. Natomiast myślę, że prostota powoduje, że ocena jest taka, a nie inna. Inne abstrakty dają często wiele więcej możliwości kombinowania i oddziaływania na grę.